A simple translation in plain Telugu and English. The original text is further down the page.
ఒకసారి నైమిశారణ్యంలో శౌనకుడు మొదలైన ఋషులు పురాణాలు తెలిసిన సూత మహర్షిని ఇలా అడిగారు: "వ్రతం వల్లనో, తపస్సు వల్లనో కోరిన ఫలం ఎలా లభిస్తుంది? అదంతా మాకు చెప్పండి."
సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: "ఇదే ప్రశ్న ఒకప్పుడు నారదుడు శ్రీమహావిష్ణువును అడిగాడు. అప్పుడు స్వామి చెప్పిన మాటలు శ్రద్ధగా వినండి."
ఒకసారి నారద మహర్షి లోకాలన్నీ తిరుగుతూ భూలోకానికి వచ్చాడు. అక్కడ ప్రజలు తమ కర్మల వల్ల రకరకాల కష్టాలు పడుతుండడం చూశాడు. "వీరి దుఃఖం పోవడానికి మార్గం ఏమిటి?" అని ఆలోచించి వైకుంఠానికి వెళ్ళాడు.
అక్కడ శంఖం, చక్రం, గద, పద్మం, వనమాల ధరించిన నాలుగు చేతుల నారాయణుడిని చూసి స్తుతించాడు: "మాటలకు, మనసుకు అందని రూపం గలవాడా, అనంత శక్తి గలవాడా, మొదలు నడుమ తుది లేనివాడా, భక్తుల బాధలు తీర్చేవాడా, నీకు నమస్కారం."
స్వామి "నీవు ఎందుకు వచ్చావు? నీ మనసులో ఏముంది?" అని అడిగాడు. నారదుడు "భూలోకంలో ప్రజలు తమ పాపకర్మల వల్ల ఎన్నో బాధలు పడుతున్నారు. సులభమైన ఉపాయంతో వారి బాధలు ఎలా తీరుతాయో దయచేసి చెప్పండి" అని అడిగాడు.
స్వామి ఇలా అన్నాడు: "లోకాల మేలు కోరి మంచి ప్రశ్న అడిగావు. స్వర్గంలోనూ భూమిపైనా దొరకని గొప్ప పుణ్యమైన వ్రతం ఒకటి ఉంది. నీ మీది ప్రేమతో ఇప్పుడు చెబుతున్నాను. అదే సత్యనారాయణ వ్రతం. దీన్ని విధిగా చేసినవారు ఈ లోకంలో సుఖపడి, తరువాత మోక్షం పొందుతారు."
నారదుడు "ఈ వ్రతం ఫలం ఏమిటి, విధానం ఏమిటి, ఎవరు చేశారు, ఎప్పుడు చేయాలి?" అని అడిగాడు.
స్వామి చెప్పాడు: "ఈ వ్రతం దుఃఖాన్నీ శోకాన్నీ పోగొడుతుంది, ధనధాన్యాలను పెంచుతుంది, సౌభాగ్యం, సంతానం, అన్నిటా విజయం ఇస్తుంది. భక్తి శ్రద్ధలతో ఏ రోజైనా సాయంకాలం, బ్రాహ్మణులు బంధువులతో కలిసి సత్యనారాయణ స్వామిని పూజించాలి."
"అరటిపండ్లు, నెయ్యి, పాలు, గోధుమ రవ్వ (లేకపోతే బియ్యపు రవ్వ), పంచదార లేదా బెల్లం అన్నీ ఒకటింపావు కొలతలో కలిపి ప్రసాదంగా నివేదించాలి. అందరితో కలిసి కథ విని, బ్రాహ్మణుడికి దక్షిణ ఇచ్చి, బంధువులకు బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టాలి. భక్తితో ప్రసాదం తీసుకుని, పాటలు భజనలతో గడిపి, స్వామిని తలచుకుంటూ ఇంటికి వెళ్ళాలి."
"ఇలా చేస్తే మనుషుల కోరికలు తప్పక తీరుతాయి. ముఖ్యంగా కలియుగంలో ఇది భూమిపై సులభమైన ఉపాయం."
సూతుడు చెప్పాడు: "ఇప్పుడు ఈ వ్రతాన్ని మొదట ఎవరు చేశారో చెబుతాను."
అందమైన కాశీ నగరంలో చాలా పేదవాడైన ఒక బ్రాహ్మణుడు ఉండేవాడు. ఆకలి దప్పికలతో బాధపడుతూ రోజూ భిక్ష కోసం తిరిగేవాడు. బ్రాహ్మణులంటే ప్రేమ గల భగవంతుడు ఒక ముసలి బ్రాహ్మణుడి రూపంలో వచ్చి "ఎందుకు ఇంత బాధతో రోజూ తిరుగుతున్నావు?" అని ఆదరంగా అడిగాడు.
బ్రాహ్మణుడు "నేను చాలా పేదవాడిని, భిక్ష కోసం తిరుగుతున్నాను. మీకు ఏదైనా ఉపాయం తెలిస్తే దయచేసి చెప్పండి" అన్నాడు. ముసలి బ్రాహ్మణుడు "కోరిన ఫలాలను ఇచ్చే విష్ణువే సత్యనారాయణుడు. ఆయన వ్రతం చెయ్యి. దీంతో మనిషి అన్ని దుఃఖాల నుండి విముక్తుడవుతాడు" అని చెప్పి, వ్రత విధానం వివరించి అక్కడే అదృశ్యమయ్యాడు.
ఆ వ్రతం చేయాలని నిశ్చయించుకుని బ్రాహ్మణుడు ఆ రాత్రి నిద్రపోయాడు. తెల్లవారి లేచి "ఈరోజు సత్యనారాయణ వ్రతం చేస్తాను" అని సంకల్పించి భిక్షకు వెళ్ళాడు. ఆ రోజే అతనికి చాలా డబ్బు దొరికింది. దానితో బంధువులతో కలిసి వ్రతం చేశాడు.
వ్రత మహిమ వల్ల అతని దుఃఖాలన్నీ తీరి సంపదలు కలిగాయి. అప్పటి నుండి ప్రతి నెలా వ్రతం చేశాడు, పాపాలన్నీ పోయి చివరికి మోక్షం పొందాడు. ఈ వ్రతం ఎవరు చేసినా వారి దుఃఖం అప్పుడే నశిస్తుంది.
ఋషులు "ఆ బ్రాహ్మణుడి నుండి విని ఈ వ్రతం ఇంకెవరు చేశారు?" అని అడిగారు. సూతుడు చెప్పాడు: ఒక రోజు ఆ బ్రాహ్మణుడు బంధువులతో కలిసి తనకు తగినంత వైభవంగా వ్రతం చేయబోతుండగా, కట్టెలు అమ్ముకునే ఒకతను వచ్చాడు. కట్టెల మోపు బయట పెట్టి, దాహంతో ఇంట్లోకి వచ్చాడు.
వ్రతం చూసి నమస్కరించి "మీరు చేస్తున్నది ఏమిటి? దీని ఫలం ఏమిటి?" అని అడిగాడు. బ్రాహ్మణుడు "ఇది కోరికలన్నీ తీర్చే సత్యనారాయణ వ్రతం. ఆయన దయ వల్లే నాకు ఈ ధనధాన్యాలన్నీ వచ్చాయి" అన్నాడు.
కట్టెలవాడు సంతోషించి, నీళ్ళు తాగి ప్రసాదం తిని నగరానికి బయలుదేరాడు. "ఈరోజు కట్టెలు అమ్మగా వచ్చే డబ్బుతో సత్యదేవుడి వ్రతం చేస్తాను" అని మనసులో అనుకుని, ధనవంతులు ఉండే వీధికి వెళ్ళాడు. ఆ రోజు కట్టెలకు రెట్టింపు ధర వచ్చింది.
సంతోషంతో బాగా పండిన అరటిపండ్లు, పంచదార, నెయ్యి, పాలు, గోధుమ రవ్వ ఒకటింపావు కొలతలో తీసుకుని ఇంటికి వెళ్ళి, బంధువులను పిలిచి విధిగా వ్రతం చేశాడు. వ్రత మహిమ వల్ల ధనం, పుత్రులు కలిగి, ఈ లోకంలో సుఖపడి, చివరికి సత్యలోకానికి వెళ్ళాడు.
పూర్వం ఉల్కాముఖుడు అనే గొప్ప బుద్ధిమంతుడైన రాజు ఉండేవాడు. ఇంద్రియాలను జయించినవాడు, సత్యం పలికేవాడు. రోజూ దేవాలయానికి వెళ్ళి బ్రాహ్మణులకు దానాలు ఇచ్చేవాడు. ఒకరోజు అతడు, అతని భార్య భద్రశీలా నది ఒడ్డున సత్యనారాయణ వ్రతం చేస్తున్నారు.
అదే సమయంలో వ్యాపారం కోసం చాలా ధనంతో ప్రయాణిస్తున్న సాధువు అనే ఒక వర్తకుడు అక్కడ ఓడ ఆపి, రాజు దగ్గరకు వచ్చి వినయంగా "రాజా, మీరు ఇంత భక్తితో చేస్తున్నది ఏమిటి?" అని అడిగాడు. రాజు "సంతానం కోసం బంధువులతో కలిసి విష్ణువు వ్రతం చేస్తున్నాను" అన్నాడు.
సాధువు "నాకూ సంతానం లేదు. ఈ వ్రతం వల్ల తప్పక కలుగుతుంది" అనుకుని, ఇంటికి తిరిగి వచ్చి భార్య లీలావతికి అంతా చెప్పాడు. "మనకు సంతానం కలిగితే ఈ వ్రతం చేస్తాను" అని మాట ఇచ్చాడు.
సత్యదేవుడి అనుగ్రహం వల్ల లీలావతి గర్భవతి అయింది. పదవ నెలలో రత్నం లాంటి ఆడపిల్ల పుట్టింది. శుక్లపక్ష చంద్రుడిలా రోజురోజుకూ పెరిగింది. ఆమెకు కళావతి అని పేరు పెట్టారు.
లీలావతి "ముందు అనుకున్న వ్రతం ఎందుకు చేయడం లేదు?" అని భర్తను అడిగింది. సాధువు "అమ్మాయి పెళ్ళి సమయంలో చేస్తాను" అని చెప్పి వ్యాపారానికి వెళ్ళిపోయాడు.
కళావతి పెరిగి పెద్దదయింది. సాధువు దూతను పంపి మంచి వరుడిని వెతికించాడు. కాంచన నగరం నుండి అందమైన, గుణవంతుడైన ఒక వర్తక యువకుడిని తీసుకువచ్చారు. బంధువులతో కలిసి సంతోషంగా అతనికి కళావతిని ఇచ్చి పెళ్ళి చేశాడు. కానీ ఆ సమయంలోనూ వ్రతం మరచిపోయాడు. దీనితో స్వామికి కోపం వచ్చింది.
తరువాత సాధువు అల్లుడితో కలిసి వ్యాపారం కోసం సముద్రతీరంలోని రత్నసారపురానికి, చంద్రకేతు అనే రాజు నగరానికి వెళ్ళాడు. మాట తప్పిన సాధువుకు "కఠినమైన గొప్ప దుఃఖం కలుగుతుంది" అని సత్యనారాయణుడు శపించాడు.
ఒకరోజు రాజు ధనం దొంగిలించిన ఒక దొంగ, భటులు వెంటపడడం చూసి భయపడి, ఆ ధనాన్ని వర్తకులు ఉన్నచోటే పెట్టి పారిపోయాడు. భటులు వచ్చి అక్కడ రాజు ధనం చూసి, మామా అల్లుళ్ళను బంధించి "ఇద్దరు దొంగలను పట్టుకున్నాం" అని రాజు ముందు నిలబెట్టారు. రాజు విచారణ లేకుండా వారిని కారాగారంలో వేయించాడు. సత్యదేవుడి మాయ వల్ల వారి మాటలు ఎవరూ వినలేదు. రాజు వారి ధనాన్నీ తీసుకున్నాడు.
ఆ శాపం వల్ల ఇంటి దగ్గర కూడా దొంగలు ఇంట్లో ఉన్న ధనమంతా దోచుకుపోయారు. లీలావతి, కళావతి రోగాలతో, ఆకలి దప్పికలతో బాధపడుతూ అన్నం కోసం ఇల్లిల్లూ తిరిగారు.
ఒకరోజు ఆకలితో కళావతి ఒక బ్రాహ్మణుడి ఇంటికి వెళ్ళింది. అక్కడ సత్యనారాయణ వ్రతం జరుగుతోంది. కూర్చుని కథ విని, తన కోరిక చెప్పుకుని, ప్రసాదం తిని రాత్రికి ఇంటికి చేరింది. "ఇంతసేపు ఎక్కడ ఉన్నావు?" అని తల్లి అడిగితే, "బ్రాహ్మణుడి ఇంట్లో కోరికలు తీర్చే వ్రతం చూశాను" అని చెప్పింది.
అది విని లీలావతి బంధువులతో కలిసి సత్యనారాయణ వ్రతం చేసింది. "నా భర్త, అల్లుడు త్వరగా ఇంటికి రావాలి. వారి తప్పును క్షమించు" అని వేడుకుంది.
ఆ వ్రతంతో సంతోషించిన స్వామి చంద్రకేతు రాజుకు కలలో కనిపించి "ఆ ఇద్దరు వర్తకులను రేపు ఉదయమే విడిచిపెట్టు. వారి నుండి తీసుకున్న ధనమంతా తిరిగి ఇచ్చెయ్యి. లేకపోతే నీ రాజ్యం, ధనం, పుత్రులతో సహా నిన్ను నాశనం చేస్తాను" అని చెప్పి అదృశ్యమయ్యాడు.
తెల్లవారి రాజు సభలో తన కల చెప్పి వర్తకులను విడిపించి తీసుకురమ్మన్నాడు. వారు భయంతో రాజుకు నమస్కరించి మాట్లాడలేకపోయారు. రాజు ఆదరంగా "దైవవశాత్తూ మీకు ఈ కష్టం వచ్చింది, ఇక భయం లేదు" అన్నాడు. సంకెళ్ళు తీయించి, క్షవరం చేయించి, వస్త్రాలు ఆభరణాలు ఇచ్చి, వారి నుండి తీసుకున్న ధనానికి రెట్టింపు ఇచ్చి "మీ ఇంటికి వెళ్ళండి" అన్నాడు. వారు రాజుకు నమస్కరించి ఇంటికి బయలుదేరారు.
సాధువు శుభంగా ప్రయాణం మొదలుపెట్టి, బ్రాహ్మణులకు దానాలు ఇచ్చి తన నగరానికి బయలుదేరాడు. కొంత దూరం వెళ్ళాక సత్యనారాయణ స్వామి ఒక సన్యాసి (దండి) రూపంలో వచ్చి "నీ ఓడలో ఏముంది?" అని అడిగాడు.
ధనం మదంతో ఉన్న మామా అల్లుళ్ళు నవ్వుతూ "సన్యాసీ, ఎందుకు అడుగుతున్నావు? డబ్బు తీసుకుపోదామనా? మా ఓడలో తీగలు, ఆకులు తప్ప ఏమీ లేవు" అన్నారు. ఆ కఠినమైన మాటలు విని "నీ మాటే నిజమవుగాక" అని చెప్పి సన్యాసి కొంత దూరం వెళ్ళి సముద్రతీరంలో కూర్చున్నాడు.
సన్యాసి వెళ్ళాక సాధువు నిత్యకర్మలు ముగించి చూస్తే, ఓడ తేలికగా పైకి లేచి ఉంది. లోపల తీగలు, ఆకులు మాత్రమే కనిపించాయి. అది చూసి మూర్ఛపోయాడు. తెలివి వచ్చాక చాలా బాధపడ్డాడు.
అప్పుడు అల్లుడు "బాధపడి ఏం లాభం? ఇది ఆ సన్యాసి శాపం. ఆయన ఏదైనా చేయగలడు. ఆయననే శరణు వేడుదాం, మన కోరిక తీరుతుంది" అన్నాడు. సాధువు సన్యాసి దగ్గరకు వెళ్ళి భక్తితో నమస్కరించి "మీ ముందు నేను అన్న మాటలకు నన్ను క్షమించండి" అని మళ్ళీ మళ్ళీ మొక్కి ఏడ్చాడు.
సన్యాసి "ఏడవకు. నా మాట విను. నువ్వు నా పూజను పక్కన పెట్టావు. అందుకే నా ఆజ్ఞతో నీకు మళ్ళీ మళ్ళీ దుఃఖం వచ్చింది" అన్నాడు. సాధువు స్తుతించాడు: "బ్రహ్మ మొదలైన దేవతలు కూడా నీ మాయలో పడి నీ గుణాలు, రూపం తెలుసుకోలేరు. మూర్ఖుడినైన నేను నిన్ను ఎలా తెలుసుకోగలను? దయ చూపు. నా శక్తి మేరకు నిన్ను పూజిస్తాను. నా ధనం నాకు ఇచ్చి, శరణు వచ్చిన నన్ను కాపాడు."
భక్తితో నిండిన ఆ మాటలకు సంతోషించిన స్వామి కోరిన వరం ఇచ్చి అదృశ్యమయ్యాడు. సాధువు ఓడ ఎక్కి చూస్తే అది ధనంతో నిండి ఉంది. "సత్యదేవుడి దయ వల్ల నా కోరిక తీరింది" అని బంధువులతో కలిసి విధిగా పూజ చేసి, ఆనందంగా ఇంటికి ప్రయాణమయ్యాడు.
నగరం దగ్గరకు రాగానే "అదిగో నా రత్నపురి" అని అల్లుడికి చూపించి, తన రాక తెలపడానికి ఇంటికి దూతను పంపాడు. దూత లీలావతికి నమస్కరించి "అల్లుడితో, బంధువులతో, ఎంతో ధనంతో వర్తకుడు నగరం దగ్గరకు వచ్చాడు" అని చెప్పాడు.
ఆ మాట విని ఆనందించిన లీలావతి సత్యనారాయణ పూజ ముగించి "నేను వెళ్తున్నాను, నువ్వు త్వరగా రా" అని కూతురితో చెప్పి వెళ్ళింది. కళావతి కూడా వ్రతం ముగించింది కానీ, భర్తను చూడాలనే తొందరలో ప్రసాదం తీసుకోకుండా వెళ్ళిపోయింది.
దానితో కోపించిన సత్యదేవుడు ఆమె భర్తను, ఓడను, ధనంతో సహా నీటిలో ముంచేశాడు. భర్త కనిపించక కళావతి గొప్ప దుఃఖంతో ఏడుస్తూ నేల మీద పడిపోయింది. ఇది చూసి సాధువు భయపడ్డాడు, ఓడవాళ్ళంతా ఆశ్చర్యపోయారు.
లీలావతి కూతురిని ఒడిలోకి తీసుకుని ఏడుస్తూ భర్తతో "ఇప్పుడే ఓడతో సహా అతను ఎలా మాయమయ్యాడు? ఏ దేవుడిని నిర్లక్ష్యం చేసినందుకో తెలియదు. సత్యదేవుడి మహిమను ఎవరు తెలుసుకోగలరు?" అని విలపించింది. కళావతి భర్త పాదుకలు పట్టుకుని అతనితో పాటు ప్రాణం విడవాలని నిశ్చయించుకుంది.
కూతురి స్థితి చూసి ధర్మం తెలిసిన సాధువు బాధతో ఆలోచించాడు: "ఇది సత్యదేవుడే చేశాడు, ఆయన మాయలో నేను మళ్ళీ పడ్డాను. నా శక్తి మేరకు సత్యనారాయణ పూజ చేస్తాను." అందరినీ పిలిచి తన నిర్ణయం చెప్పి, స్వామికి మళ్ళీ మళ్ళీ సాష్టాంగ నమస్కారం చేశాడు.
దీనులను కాపాడే, భక్తులను ప్రేమించే సత్యదేవుడు సంతోషించి ఆకాశం నుండి ఇలా పలికాడు: "నీ కూతురు ప్రసాదం వదిలేసి భర్తను చూడడానికి వచ్చింది. అందుకే అతను కనిపించలేదు. ఆమె ఇంటికి వెళ్ళి ప్రసాదం తిని తిరిగి వస్తే, తప్పక భర్తను పొందుతుంది."
ఆ మాట విని కళావతి వెంటనే ఇంటికి వెళ్ళి ప్రసాదం తిని తిరిగి వచ్చింది. అప్పుడు భర్తను, బంధువులను చూసింది. "నాన్నా, ఇక ఇంటికి వెళ్దాం, ఆలస్యం ఎందుకు?" అంది.
సాధువు సంతోషించి, విధిగా సత్యదేవుడి పూజ చేసి, ధనంతో బంధువులతో ఇంటికి వెళ్ళాడు. అప్పటి నుండి ప్రతి పౌర్ణమికీ, సంక్రాంతికీ సత్యనారాయణ పూజ చేశాడు. ఈ లోకంలో సుఖపడి, చివరికి సత్యలోకానికి వెళ్ళాడు.
సూతుడు చెప్పాడు: ప్రజలను బాగా పాలించే తుంగధ్వజుడు అనే రాజు ఉండేవాడు. అతను సత్యదేవుడి ప్రసాదాన్ని నిర్లక్ష్యం చేసి దుఃఖం పొందాడు.
ఒకరోజు అడవికి వేటకు వెళ్ళి, తిరిగి వస్తూ ఒక మర్రిచెట్టు కింద గోపాలకులు బంధువులతో కలిసి భక్తితో సత్యనారాయణ పూజ చేస్తుండడం చూశాడు. గర్వంతో రాజు అక్కడికి వెళ్ళలేదు, నమస్కరించలేదు. గోపాలకులు ప్రసాదాన్ని రాజు ముందు ఉంచి, తిరిగి వెళ్ళి అందరూ తృప్తిగా తిన్నారు. రాజు ఆ ప్రసాదాన్ని వదిలేసి వెళ్ళిపోయాడు.
దానితో రాజుకు దుఃఖం కలిగింది. అతని నూరుమంది కుమారులు, ధనధాన్యాలు అన్నీ నశించాయి. "సత్యదేవుడే వీటన్నిటినీ నాశనం చేశాడు, ఇది నిశ్చయం. అందుకే స్వామి పూజ జరిగిన చోటికే వెళ్తాను" అనుకుని గోపాలకుల దగ్గరకు వెళ్ళాడు.
వారితో కలిసి భక్తి శ్రద్ధలతో విధిగా సత్యదేవుడి పూజ చేశాడు. స్వామి అనుగ్రహం వల్ల మళ్ళీ ధనం, పుత్రులు కలిగాయి. ఈ లోకంలో సుఖపడి, చివరికి సత్యలోకానికి వెళ్ళాడు.
అత్యంత దుర్లభమైన ఈ సత్యవ్రతం చేసినవారికి, ఫలమిచ్చే ఈ పుణ్యకథను భక్తితో విన్నవారికి సత్యదేవుడి అనుగ్రహం వల్ల ధనధాన్యాలు కలుగుతాయి. పేదవాడికి ధనం దొరుకుతుంది, బంధంలో ఉన్నవాడు విడుదలవుతాడు, భయపడేవాడు భయం నుండి బయటపడతాడు. ఇది సత్యం, సందేహం లేదు. కోరిన ఫలం అనుభవించి చివరికి సత్యలోకానికి వెళ్తాడు.
ముఖ్యంగా కలియుగంలో సత్యపూజ గొప్ప ఫలాన్ని ఇస్తుంది. కొందరు ఈ స్వామిని కాలం అంటారు, కొందరు సత్యమైన ఈశ్వరుడు అంటారు, కొందరు సత్యనారాయణుడు అంటారు, మరికొందరు సత్యదేవుడు అంటారు. కలియుగంలో అందరి కోరికలు తీర్చడానికి శ్రీవిష్ణువే ఈ సత్యవ్రత రూపం ధరించాడు. ఈ కథను రోజూ చదివినవారి, విన్నవారి పాపాలు సత్యదేవుడి అనుగ్రహం వల్ల నశిస్తాయి.
ఈ వ్రతం చేసినవారు తరువాతి జన్మలలో ఏమయ్యారో సూతుడు చెప్పాడు: పేద బ్రాహ్మణుడు శతానందుడు తరువాతి జన్మలో సుదాముడై శ్రీకృష్ణుడిని ధ్యానించి మోక్షం పొందాడు. కట్టెలవాడు గుహుడు అనే బోయరాజై శ్రీరాముడిని సేవించి మోక్షం పొందాడు. ఉల్కాముఖ మహారాజు దశరథుడై శ్రీరంగనాథుడిని పూజించి వైకుంఠం చేరాడు.
ధర్మాత్ముడు, సత్యం తప్పనివాడు అయిన సాధువు మోరధ్వజుడై తన శరీరంలో సగం రంపంతో కోసి దానం చేసి మోక్షం పొందాడు. తుంగధ్వజ మహారాజు స్వాయంభువ మనువై అందరినీ భగవద్భక్తులుగా చేసి వైకుంఠం చేరాడు. ఆ గోపాలకులంతా వ్రజమండలంలో గోపాలురుగా పుట్టి, రాక్షసులను సంహరించి గోలోకానికి వెళ్ళారు.
ఇది శ్రీ స్కాంద పురాణంలోని రేవా ఖండంలో చెప్పిన సత్యనారాయణ వ్రత కథ. ఐదవ అధ్యాయం సమాప్తం.
Once, in the Naimisha forest, Shaunaka and the other sages asked Suta, who knew the Puranas: "How does one gain what one wishes for, through a vow or through penance? Please tell us all of it."
Suta said: "Narada once asked Lord Vishnu this same question. Listen carefully to what the Lord told him."
Once the sage Narada, travelling through the worlds out of kindness for others, came to the earth. He saw people suffering in many ways because of their own actions. Wondering how their sorrow could be ended, he went to Vaikuntha, the home of Vishnu.
There he saw Narayana, with four arms, holding the conch, discus, mace and lotus, and wearing a garland of forest flowers. Narada praised him: "Salutations to you, whose form is beyond words and mind, whose power has no end, who has no beginning, middle or end, and who removes the suffering of devotees."
The Lord asked, "Why have you come? What is on your mind?" Narada replied, "On earth, people suffer greatly because of their past deeds. Please tell me some simple way to end their suffering."
The Lord said: "You have asked well, for the good of the world. There is a vow of great merit, rare in heaven and on earth. Out of affection for you, I will reveal it now. It is the vow of Satyanarayana. Whoever performs it properly enjoys happiness in this life and attains liberation after it."
Narada asked, "What is its fruit? How is it done? Who has done it, and when should it be done?"
The Lord said: "This vow removes sorrow and grief, increases wealth and grain, and brings good fortune, children and success everywhere. On any day, with devotion and faith, one should worship Lord Satyanarayana in the evening, together with priests and relatives."
"Offer as prasadam bananas, ghee, milk, wheat semolina (or rice semolina if there is none), and sugar or jaggery, each one and a quarter measures, all mixed together. Listen to the story with everyone, give a gift to the priest, and feed your relatives and the priests. Eat the prasadam with devotion, spend time singing and dancing, and go home remembering Lord Satyanarayana."
"When this is done, people's wishes are surely fulfilled. Especially in the Kali Yuga, this is a simple way on earth."
Suta said: "Now I will tell you who first performed this vow."
In the beautiful city of Kashi there lived a very poor Brahmin. Troubled by hunger and thirst, he wandered every day begging for food. The Lord, who loves Brahmins, came to him in the form of an old Brahmin and kindly asked, "Why do you wander the earth every day in such sorrow?"
The Brahmin said, "I am very poor and wander begging for food. If you know some way out, please tell me." The old Brahmin said, "Satyanarayana is Vishnu himself, the giver of all one wishes for. Perform his vow. Through it a person is freed from all sorrow." He explained how to do the vow and then vanished.
Deciding to do the vow, the Brahmin went to sleep that night. In the morning he resolved, "Today I will perform the Satyanarayana vow," and went out to beg. That very day he received a lot of money, and with it he performed the vow together with his relatives.
By the power of the vow, all his sorrows ended and he became wealthy. From then on he did the vow every month, was freed from all sins and finally attained liberation. Whoever performs this vow, their sorrow ends at once.
The sages asked, "Who else heard of the vow from that Brahmin and performed it?" Suta said: One day, as the Brahmin was about to perform the vow with his relatives, as grandly as he could afford, a woodcutter came by. He left his bundle of firewood outside and came into the house, thirsty.
Seeing the vow, he bowed and asked, "What are you doing? What do you gain from it?" The Brahmin said, "This is the vow of Satyanarayana, which fulfils every wish. All my wealth and grain came by his grace."
The woodcutter was delighted. He drank water, ate the prasadam and set off for the city, thinking, "With whatever I earn by selling wood today, I will perform this vow of the Lord of Truth." He went to the street where the rich lived, and that day he was paid twice the usual price for his wood.
Happily, he bought ripe bananas, sugar, ghee, milk and wheat semolina, one and a quarter measures each, went home, called his relatives and performed the vow properly. By its power he gained wealth and sons, lived happily in this world and finally went to Satyaloka, the Lord's abode.
Long ago there was a wise king named Ulkamukha. He had mastered his senses and always spoke the truth. Every day he went to the temple and gave gifts to the priests. One day he and his wife were performing the Satyanarayana vow on the bank of the river Bhadrashila.
Just then a merchant named Sadhu, travelling on business with great wealth, stopped his ship there, came to the king and politely asked, "O King, what are you doing with such devotion?" The king said, "With my family, I am performing a vow to Vishnu, praying for children."
Sadhu thought, "I too have no children. Through this vow I will surely have them." He returned home and told his wife Lilavati all about it, promising, "When we have a child, I will perform this vow."
By the grace of the Lord of Truth, Lilavati became pregnant, and in the tenth month a jewel of a daughter was born. She grew day by day like the waxing moon, and they named her Kalavati.
Lilavati asked her husband, "Why don't you perform the vow you promised?" Sadhu said, "I will do it at the time of her wedding," and went away on business.
Kalavati grew up. Sadhu sent a messenger to find a good groom, who brought back a handsome and virtuous young merchant from the city of Kanchana. With his relatives, Sadhu happily gave Kalavati to him in marriage. But even then he forgot the vow, and the Lord became angry.
Later Sadhu went on business with his son-in-law to the seaside city of Ratnasarapura, ruled by King Chandraketu. The Lord, seeing that Sadhu had broken his promise, cursed him: "He will suffer great and bitter sorrow."
One day a thief who had stolen the king's wealth saw the guards chasing him. Frightened, he dropped the wealth where the two merchants were staying and slipped away. The guards found the king's wealth there, tied up the father-in-law and son-in-law, and brought them before the king, saying, "We have caught the two thieves." Without any inquiry, the king had them thrown into prison. By the Lord's power of illusion, no one listened to what they said, and the king took their wealth as well.
Because of the curse, thieves also robbed everything in their house back home. Lilavati and Kalavati suffered from illness, hunger and thirst, and went from house to house in search of food.
One day, hungry, Kalavati went to a Brahmin's house where the Satyanarayana vow was being performed. She sat and listened to the story, prayed for what she wished, ate the prasadam and reached home at night. When her mother asked where she had been, she said, "At a Brahmin's house I saw a vow that fulfils all wishes."
Hearing this, Lilavati performed the Satyanarayana vow with her relatives and prayed, "May my husband and son-in-law come home soon. Please forgive their fault."
Pleased with the vow, the Lord appeared to King Chandraketu in a dream and said, "Release the two merchants tomorrow morning, and give back all the wealth you took from them. If you don't, I will destroy you, with your kingdom, wealth and sons." Then he vanished.
In the morning, the king told his court about the dream and had the merchants released and brought to him. Fearful, they bowed and could not speak. The king said kindly, "This great trouble came to you by fate. Do not be afraid any more." He had their chains removed and their hair cut, gave them clothes and jewels, returned twice the wealth he had taken, and said, "Go home." They bowed to the king and set off for home.
Sadhu began his journey with auspicious rites, gave gifts to the priests and set off for his city. When he had gone some distance, Lord Satyanarayana came to him in the form of a wandering monk and asked, "What is in your ship?"
Proud of their wealth, the two merchants laughed and said, "Monk, why do you ask? Do you want to take our money? There is nothing in our ship but creepers and leaves." Hearing these harsh words, the monk said, "So be it, as you say," walked some distance away and sat down by the sea.
After the monk left, Sadhu finished his daily prayers and saw that the ship was riding high and light. Inside there was nothing but creepers and leaves. He fainted, and when he came to, he was filled with worry.
His son-in-law said, "What good is grieving? This is the monk's curse. He can do anything. Let us go to him for refuge, and our wish will be granted." Sadhu went to the monk, bowed with devotion, and said, "Forgive me for what I said before you." He bowed again and again, weeping.
The monk said, "Do not weep. Listen to me. You turned away from my worship, and so by my command you have suffered again and again." Sadhu praised him: "Even Brahma and the gods, deluded by your illusion, do not know your qualities or your form. How can a fool like me know you? Be gracious. I will worship you as well as I can. Give me back my wealth and protect me, for I have come to you for refuge."
Pleased by these devoted words, the Lord granted his wish and vanished. Sadhu boarded the ship and found it full of wealth. "By the grace of the Lord of Truth, my wish is fulfilled," he said, performed the worship properly with his people, and joyfully sailed for home.
As they neared the city, Sadhu pointed it out to his son-in-law, saying, "Look, there is my Ratnapuri," and sent a messenger ahead. The messenger bowed to Lilavati and told her, "The merchant has arrived near the city with his son-in-law, his people and great wealth."
Overjoyed, Lilavati finished her Satyanarayana worship and told her daughter, "I am going. Come quickly." Kalavati also finished the vow, but in her hurry to see her husband she left without taking the prasadam.
Angered by this, the Lord sank her husband and the ship, with all its wealth, into the water. Not seeing her husband, Kalavati fell to the ground weeping in great grief. Seeing this, Sadhu was frightened, and all the boatmen were astonished.
Lilavati took her daughter in her lap and, weeping, said to her husband, "How did he vanish just now, along with the ship? I do not know which god we have neglected. Who can understand the greatness of the Lord of Truth?" Kalavati took her husband's sandals and resolved to follow him in death.
Seeing his daughter's state, Sadhu thought in deep sorrow: "The Lord of Truth has done this, and once again I am caught in his illusion. I will worship Satyanarayana as well as I can." He called everyone, told them of his decision, and bowed full length to the Lord again and again.
Pleased, the Lord of Truth, protector of the helpless and lover of his devotees, spoke from the sky: "Your daughter left the prasadam to come and see her husband. That is why he could not be seen. If she goes home, eats the prasadam and comes back, she will surely have her husband again."
Hearing this, Kalavati hurried home, ate the prasadam and came back. Then she saw her husband and their people. She said to her father, "Now let us go home. Why the delay?"
Sadhu was happy. He performed the worship of the Lord properly and went home with his wealth and relatives. From then on he performed the Satyanarayana worship on every full moon day and at every Sankranti. He lived happily in this world and finally went to Satyaloka.
Suta said: There was a king named Tungadhwaja who cared well for his people. He neglected the prasadam of the Lord of Truth and came to grief.
One day he went hunting in the forest. Coming back, he saw cowherds worshipping Satyanarayana with devotion under a banyan tree, together with their families. Out of pride, the king neither went near nor bowed. The cowherds placed the prasadam before the king, then went back and all ate their fill. The king left the prasadam behind and went away.
Because of this, sorrow came to the king. His hundred sons and all his wealth and grain were lost. He thought, "Surely it is the Lord of Truth who has destroyed all this. I will go back to where his worship was held." And he went to the cowherds.
With them, full of devotion and faith, he worshipped the Lord properly. By the Lord's grace he again had wealth and sons, lived happily in this world and finally went to Satyaloka.
Whoever performs this rare vow of truth, and whoever listens with devotion to this sacred story, gains wealth and grain by the Lord's grace. The poor gain riches, the bound are set free, and the frightened are released from fear. This is true, without doubt. Having enjoyed what they wished for, they finally reach Satyaloka.
Especially in the Kali Yuga, the worship of the Lord of Truth gives great results. Some call him Time, some call him the true Lord, some call him Satyanarayana, and others call him Satyadeva. Taking many forms, Vishnu himself has taken this form of the vow of truth to fulfil everyone's wishes in the Kali Yuga. Whoever reads or hears this story every day has their sins destroyed by his grace.
Suta then told the sages who those who did the vow became in their next lives. The poor Brahmin, Shatananda, was born as Sudama, meditated on Sri Krishna and attained liberation. The woodcutter became Guha, king of the hunters, served Sri Rama and attained liberation. King Ulkamukha became King Dasharatha, worshipped Sri Ranganatha and reached Vaikuntha.
The righteous and truthful merchant Sadhu became Moradhwaja, who cut half his body with a saw to give it away, and attained liberation. King Tungadhwaja became Swayambhuva Manu, made everyone devotees of the Lord, and reached Vaikuntha. The cowherds were all born as cowherds of Vraja, destroyed the demons, and went to Goloka.
This is the Satyanarayana Vrata Katha from the Reva Khanda of the Skanda Purana. Here ends the fifth chapter.
In Sanskrit, as in the Skanda Purana.
॥అథ-కథా॥
॥Atha-kathaa॥
॥अथ-कथा॥
వ్యాస-ఉవాచ ॥
Vyaasa-uvaacha ॥
व्यास-उवाच ॥
ఏకదా నైమిషారణ్యే ఋషయ: శౌనకాదయ:॥ పప్రచ్ఛుర్మునయ:సర్వే సూతం పౌరాణికం ఖలు॥1॥
Ekadaa naimishaaranye rishaya: shaunakaadaya:॥ paprachchhurmunaya:sarve sootam pauraanikam khalu॥1॥
एकदा नैमिषारण्ये ऋषय: शौनकादय:॥ पप्रच्छुर्मुनय:सर्वे सूतं पौराणिकं खलु॥१॥
ఋషయ ఊచు:।వ్రతేన తపసా కింవా ప్రాప్యతే వాంఛితం ఫలమ్ ॥ తత్సర్వం శ్రోతుమిచ్ఛామ: కథయస్వ మహామునే॥2॥
Rishaya oochu:।Vratena tapasaa kimvaa praapyate vaanchhitam phalam ॥ tatsarvam shrotumichchhaama: kathayasva mahaamune॥2॥
ऋषय ऊचु:।व्रतेन तपसा किंवा प्राप्यते वाञ्छितं फलम् ॥ तत्सर्वं श्रोतुमिच्छाम: कथयस्व महामुने॥२॥
॥సూత ఉవాచ॥
॥Soota uvaacha॥
॥सूत उवाच॥
నారదేనైవ సంపృష్టో భగవాన్ కమలాపిత:॥ సురర్షయే యథైవాహ తచ్ఛృణుధ్వం సమాహితా:॥3॥
Naaradenaiva samprishto bhagavaan kamalaapita:॥ surarshaye yathaivaaha tachchhrinudhvam samaahitaa:॥3॥
नारदेनैव सम्पृष्टो भगवान् कमलापित:॥ सुरर्षये यथैवाह तच्छृणुध्वं समाहिता:॥३॥
ఏకదా నారదో యోగీ పరానుగ్రహకాంక్షయా॥ పర్యటన్ వివిధాన్లోకాన్ మర్త్యలోకముపాగత:॥4॥
Ekadaa naarado yogee paraanugrahakaankshayaa॥ paryatan vividhaanlokaan martyalokamupaagata:॥4॥
एकदा नारदो योगी परानुग्रहकाङ्क्षया॥ पर्यटन् विविधान्लोकान् मर्त्यलोकमुपागत:॥४॥
తతో దృష్టవా జనాన్సర్వాన్నానాక్లేశసమన్వితాన్॥ నానాయోనిసముత్పన్నాన్క్లిశ్యమానాన్ స్వకర్మభి:।5॥
Tato drishtavaa janaansarvaannaanaakleshasamanvitaan॥ naanaayonisamutpannaanklishyamaanaan svakarmabhi:।5॥
ततो दृष्टवा जनान्सर्वान्नानाक्लेशसमन्वितान्॥ नानायोनिसमुत्पन्नान्क्लिश्यमानान् स्वकर्मभि:।५॥
కేనోపాయేన చైతేషాం దుఃఖనాశో భవేద ధ్రువమ్। ఇతి సంచింత్య మనసా విష్ణులోకం గతస్తదా॥6॥
Kenopaayena chaiteshaam duhkhanaasho bhaveda dhruvam। iti sanchintya manasaa vishnulokam gatastadaa॥6॥
केनोपायेन चैतेषां दुःखनाशो भवेद ध्रुवम्। इति सञ्चिन्त्य मनसा विष्णुलोकं गतस्तदा॥६॥
తత్ర నారాయణం దేవం శుక్లవర్ణం చతుర్భుజమ్। శఙఖచక్రగదాపద్మవనమాలావిభూషితమ్॥7॥
Tatra naaraayanam devam shuklavarnam chaturbhujam। shangakhachakragadaapadmavanamaalaavibhooshitam॥7॥
तत्र नारायणं देवं शुक्लवर्णं चतुर्भुजम्। शङखचक्रगदापद्मवनमालाविभूषितम्॥७॥
ద్దష్టవా తం దేవదేవేశం స్తోతుం సముపచక్రమే ॥
Ddashtavaa tam devadevesham stotum samupachakrame ॥
द्दष्टवा तं देवदेवेशं स्तोतुं समुपचक्रमे ॥
-నారద ఉవాచ॥ నమో వాఙమనసాతీతరూపాయానంతశక్తయే॥8॥
-Naarada uvaacha॥ namo vaangamanasaateetaroopaayaanantashaktaye॥8॥
-नारद उवाच॥ नमो वाङमनसातीतरूपायानन्तशक्तये॥८॥
ఆదిమధ్యాంతహీనాయ నిర్గుణాయ గుణత్మనే ॥ సర్వేషామాదిభూతాయ భక్తానామార్తినాశినే॥9॥
Aadimadhyaantaheenaaya nirgunaaya gunatmane ॥ sarveshaamaadibhootaaya bhaktaanaamaartinaashine॥9॥
आदिमध्यान्तहीनाय निर्गुणाय गुणत्मने ॥ सर्वेषामादिभूताय भक्तानामार्तिनाशिने॥९॥
శ్రుత్వా స్తోత్రం తతో విష్ణుర్నారదం ప్రత్యభాషత॥
Shrutvaa stotram tato vishnurnaaradam pratyabhaashata॥
श्रुत्वा स्तोत्रं ततो विष्णुर्नारदं प्रत्यभाषत॥
-శ్రీభగవానువాచ॥ కిమర్థమాగతోఽసి త్వం కి తే మనసి వర్తతే॥10॥
-Shreebhagavaanuvaacha॥ kimarthamaagato'si tvam ki te manasi vartate॥10॥
-श्रीभगवानुवाच॥ किमर्थमागतोऽसि त्वं कि ते मनसि वर्तते॥१०॥
కథయస్వ మహాభాగ తత్సర్వం కథయామి తే॥ నారద ఉవాచ॥ మర్త్యలోకే జనా: సర్వే నానాక్లేశసమన్వితా:॥
Kathayasva mahaabhaaga tatsarvam kathayaami te॥ naarada uvaacha॥ martyaloke janaa: sarve naanaakleshasamanvitaa:॥
कथयस्व महाभाग तत्सर्वं कथयामि ते॥ नारद उवाच॥ मर्त्यलोके जना: सर्वे नानाक्लेशसमन्विता:॥
నానాయోనిసముత్పన్నా:పచ్యంతే పాపకర్మభి:॥11॥
Naanaayonisamutpannaa:pachyante paapakarmabhi:॥11॥
नानायोनिसमुत्पन्ना:पच्यन्ते पापकर्मभि:॥११॥
తత్కథం శమయేన్నాథ లఘూపాయేన తద్వద॥ శ్రోతుమిచ్ఛామి తత్సర్వం కృపాస్తి యది తే మయి॥12॥
Tatkatham shamayennaatha laghoopaayena tadvada॥ shrotumichchhaami tatsarvam kripaasti yadi te mayi॥12॥
तत्कथं शमयेन्नाथ लघूपायेन तद्वद॥ श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं कृपास्ति यदि ते मयि॥१२॥
శ్రీభగవానువాచ॥
Shreebhagavaanuvaacha॥
श्रीभगवानुवाच॥
సాధు పృష్టం త్వయా వత్స లోకానుగ్రహకాంక్షయా॥ యత్కృత్వా ముచ్యతే మోహాత్తచ్ఛృణుష్వ వదామి తే॥13॥
Saadhu prishtam tvayaa vatsa lokaanugrahakaankshayaa॥ yatkritvaa muchyate mohaattachchhrinushva vadaami te॥13॥
साधु पृष्टं त्वया वत्स लोकानुग्रहकाङ्क्षया॥ यत्कृत्वा मुच्यते मोहात्तच्छृणुष्व वदामि ते॥१३॥
వ్రతమస్తి మహత్పుణ్యం స్వర్గే మర్త్యే చ దుర్లభమ్ ॥ తవ స్నేహాన్మయా వత్స ప్రకాశ:క్రియతేఽధునా॥14॥
Vratamasti mahatpunyam svarge martye cha durlabham ॥ tava snehaanmayaa vatsa prakaasha:kriyate'dhunaa॥14॥
व्रतमस्ति महत्पुण्यं स्वर्गे मर्त्ये च दुर्लभम् ॥ तव स्नेहान्मया वत्स प्रकाश:क्रियतेऽधुना॥१४॥
సత్యనారాయణస్యైవ వ్రతం సమ్యగ్విధానత:॥ కృత్వా సద్య:సుఖం భుక్త్త్వాపరత్ర మోక్షమాప్నుయాత్॥15॥
Satyanaaraayanasyaiva vratam samyagvidhaanata:॥ kritvaa sadya:sukham bhukttvaaparatra mokshamaapnuyaat॥15॥
सत्यनारायणस्यैव व्रतं सम्यग्विधानत:॥ कृत्वा सद्य:सुखं भुक्त्त्वापरत्र मोक्षमाप्नुयात्॥१५॥
తచ్ఛుత్వా భగవద్వాక్యం నారదో మునిరబ్రవీత్॥
Tachchhutvaa bhagavadvaakyam naarado munirabraveet॥
तच्छुत्वा भगवद्वाक्यं नारदो मुनिरब्रवीत्॥
నారద ఉవాచ ॥ కింఫలం కింవిధానంచ కృతం కేనైవ తద్ వ్రతమ్॥16॥
Naarada uvaacha ॥ kimphalam kimvidhaanancha kritam kenaiva tad vratam॥16॥
नारद उवाच ॥ किम्फलं किंविधानञ्च कृतं केनैव तद् व्रतम्॥१६॥
తత్సర్వం విస్తరాద్ బ్రూహి కదా కార్యం హి తద వ్రతమ్॥ దుఃఖశోకాదిశమనం ధనధాన్యప్రవర్ధనమ్॥17॥
Tatsarvam vistaraad broohi kadaa kaaryam hi tada vratam॥ duhkhashokaadishamanam dhanadhaanyapravardhanam॥17॥
तत्सर्वं विस्तराद् ब्रूहि कदा कार्यं हि तद व्रतम्॥ दुःखशोकादिशमनं धनधान्यप्रवर्धनम्॥१७॥
సౌభాగ్యసంతతికరం సర్వత్ర విజయప్రదమ్। యస్మిన్ కస్మిందినే మర్త్యో భక్తిశ్రద్ధాసమన్విత:।18॥
Saubhaagyasantatikaram sarvatra vijayapradam। yasmin kasmindine martyo bhaktishraddhaasamanvita:।18॥
सौभाग्यसन्ततिकरं सर्वत्र विजयप्रदम्। यस्मिन् कस्मिन्दिने मर्त्यो भक्तिश्रद्धासमन्वित:।१८॥
సత్యనారాయణం దేవం యజేచ్చైవ నిశాముఖే॥ బ్రాహ్మణైర్బాంధబైశ్చైవ సహితో ధర్మతత్పర:॥19॥
Satyanaaraayanam devam yajechchaiva nishaamukhe॥ braahmanairbaandhabaishchaiva sahito dharmatatpara:॥19॥
सत्यनारायणं देवं यजेच्चैव निशामुखे॥ ब्राह्मणैर्बान्धबैश्चैव सहितो धर्मतत्पर:॥१९॥
నైవేద్యం భక్తితో దద్యాత్సపాదం భక్తిసంయుతమ్॥ రంభాఫలం ఘృతం క్షీరం గోధూమస్య చ చూర్ణాకమ్॥20॥
Naivedyam bhaktito dadyaatsapaadam bhaktisamyutam॥ rambhaaphalam ghritam ksheeram godhoomasya cha choornaakam॥20॥
नैवेद्यं भक्तितो दद्यात्सपादं भक्तिसंयुतम्॥ रम्भाफलं घृतं क्षीरं गोधूमस्य च चूर्णाकम्॥२०॥
అభావే శాలిచూర్ణం వా శర్కరా చ గుడస్తథా। సపాదం సర్వభక్ష్యాణి చైకీకృత్య నివేదయేత్॥21॥
Abhaave shaalichoornam vaa sharkaraa cha gudastathaa। sapaadam sarvabhakshyaani chaikeekritya nivedayet॥21॥
अभावे शालिचूर्णं वा शर्करा च गुडस्तथा। सपादं सर्वभक्ष्याणि चैकीकृत्य निवेदयेत्॥२१॥
విప్రాయ దక్షిణాం దద్యాత్కథాం శ్రుత్వా జనై: సహ॥ తతశ్చ బంధుభి: సార్ధం విప్రాంశ్చ ప్రతిభోజయేత్॥22॥
Vipraaya dakshinaam dadyaatkathaam shrutvaa janai: saha॥ tatashcha bandhubhi: saardham vipraamshcha pratibhojayet॥22॥
विप्राय दक्षिणां दद्यात्कथां श्रुत्वा जनै: सह॥ ततश्च बन्धुभि: सार्धं विप्रांश्च प्रतिभोजयेत्॥२२॥
ప్రసాదం భక్షయేద్భక్త్యా నృత్యగీతాదికం చరేత్ ॥ తతశ్చ స్వగృహం గచ్ఛేత్సత్యనారాయణం స్మరన్॥23॥
Prasaadam bhakshayedbhaktyaa nrityageetaadikam charet ॥ tatashcha svagriham gachchhetsatyanaaraayanam smaran॥23॥
प्रसादं भक्षयेद्भक्त्या नृत्यगीतादिकं चरेत् ॥ ततश्च स्वगृहं गच्छेत्सत्यनारायणं स्मरन्॥२३॥
ఏవం కృతే మనుష్యాణాం వాంఛాసిద్ధిర్భవేద్ ధ్రువమ్ ॥ విశేషత: కలియుగే లఘూపాయోఽస్తి భూతలే॥24॥
Evam krite manushyaanaam vaanchhaasiddhirbhaved dhruvam ॥ visheshata: kaliyuge laghoopaayo'sti bhootale॥24॥
एवं कृते मनुष्याणां वाञ्छासिद्धिर्भवेद् ध्रुवम् ॥ विशेषत: कलियुगे लघूपायोऽस्ति भूतले॥२४॥
ఇతి-శ్రీస్కందపురాణే రేవాఖండే సత్యనారాయణవ్రతకథాయాం ప్రథమోఽధ్యాయ:॥1॥
Iti-shreeskandapuraane revaakhande satyanaaraayanavratakathaayaam prathamo'dhyaaya:॥1॥
इति-श्रीस्कन्दपुराणे रेवाखण्डे सत्यनारायणव्रतकथायां प्रथमोऽध्याय:॥१॥
సూత ఉవాచ॥
Soota uvaacha॥
सूत उवाच॥
అథాన్యత్సంప్రవక్ష్యామి కృతం యేన పురా ద్విజ॥ కశ్చిత్కాశీపురే రమ్యే హ్యాసీద్విప్రోఽతినిర్ధన:॥1॥
Athaanyatsampravakshyaami kritam yena puraa dvija॥ kashchitkaasheepure ramye hyaaseedvipro'tinirdhana:॥1॥
अथान्यत्सम्प्रवक्ष्यामि कृतं येन पुरा द्विज॥ कश्चित्काशीपुरे रम्ये ह्यासीद्विप्रोऽतिनिर्धन:॥१॥
క్షుతృడభ్యాం వ్యాకులో భూత్వా నిత్యం బభ్రామ భూతలే॥ దూ:ఖితం బ్రాహ్మణం దృష్టవా భగవాన్ బ్రాహ్మణప్రియ:॥2॥
Kshutridabhyaam vyaakulo bhootvaa nityam babhraama bhootale॥ doo:khitam braahmanam drishtavaa bhagavaan braahmanapriya:॥2॥
क्षुतृडभ्यां व्याकुलो भूत्वा नित्यं बभ्राम भूतले॥ दू:खितं ब्राह्मणं दृष्टवा भगवान् ब्राह्मणप्रिय:॥२॥
వృద్ధబ్రాహ్మణరూపస్తం పప్రచ్ఛ ద్విజమాదరాత్ ॥ కిమర్థం అమసే విప్ర మహీం నిత్యం సుదు:ఖిత:॥3॥
Vriddhabraahmanaroopastam paprachchha dvijamaadaraat ॥ kimartham amase vipra maheem nityam sudu:khita:॥3॥
वृद्धब्राह्मणरूपस्तं पप्रच्छ द्विजमादरात् ॥ किमर्थं अमसे विप्र महीं नित्यं सुदु:खित:॥३॥
తత్సర్వం శ్రోతుమిచ్ఛామి కథ్యతాం ద్విజసత్తమ॥ "బ్రాహ్మణ ఉవాచ॥ బ్రాహ్మణోఽతిదరిద్రోఽహం భిక్షార్థం వై భ్రమే మహీమ్॥4॥
Tatsarvam shrotumichchhaami kathyataam dvijasattama॥ "braahmana uvaacha॥ braahmano'tidaridro'ham bhikshaartham vai bhrame maheem॥4॥
तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामि कथ्यतां द्विजसत्तम॥ "ब्राह्मण उवाच॥ ब्राह्मणोऽतिदरिद्रोऽहं भिक्षार्थं वै भ्रमे महीम्॥४॥
ఉపాయం యది జానాసి కృపయా కథయ ప్రభో।వృద్ధబ్రాహ్మణ ఉవాచ। సత్యనారాయణో విష్ణుర్వాంఛితార్థఫలప్రద:॥5॥
Upaayam yadi jaanaasi kripayaa kathaya prabho।Vriddhabraahmana uvaacha। satyanaaraayano vishnurvaanchhitaarthaphalaprada:॥5॥
उपायं यदि जानासि कृपया कथय प्रभो।वृद्धब्राह्मण उवाच। सत्यनारायणो विष्णुर्वाञ्छितार्थफलप्रद:॥५॥
తస్య త్వం పూజనం విప్ర కురుష్వ వ్రతముత్తమమ్ ॥ యత్కృత్వా సర్వదుఃఖేభ్యో ముక్తో భవతి మానవ:॥6॥
Tasya tvam poojanam vipra kurushva vratamuttamam ॥ yatkritvaa sarvaduhkhebhyo mukto bhavati maanava:॥6॥
तस्य त्वं पूजनं विप्र कुरुष्व व्रतमुत्तमम् ॥ यत्कृत्वा सर्वदुःखेभ्यो मुक्तो भवति मानव:॥६॥
విధానం చ వ్రతస్యాపి విప్రాయాభాష్య యత్నత:॥ సత్యనారాయణో వద్ధస్తత్రైవాంతరధీయత ॥7॥
Vidhaanam cha vratasyaapi vipraayaabhaashya yatnata:॥ satyanaaraayano vaddhastatraivaantaradheeyata ॥7॥
विधानं च व्रतस्यापि विप्रायाभाष्य यत्नत:॥ सत्यनारायणो वद्धस्तत्रैवान्तरधीयत ॥७॥
తదవ్రతం సంకరిష్యామి యదుక్తం బ్రాహ్మణేన వై॥ ఇతి సంచింత్యవిప్రోఽసౌ రాత్రౌనిద్రాంలబ్ధవాన్।8।తత ప్రాత: సముత్థాయ సత్యనారాయణవ్రతమ్ ॥ కరిష్య ఇతి సంకల్ప్య భిక్షార్థమగమద్ ద్విజ:॥9॥
Tadavratam sankarishyaami yaduktam braahmanena vai॥ iti sanchintyavipro'sau raatraunidraamlabdhavaan।8।Tata praata: samutthaaya satyanaaraayanavratam ॥ karishya iti sankalpya bhikshaarthamagamad dvija:॥9॥
तदव्रतं सङ्करिष्यामि यदुक्तं ब्राह्मणेन वै॥ इति सञ्चिन्त्यविप्रोऽसौ रात्रौनिद्रांलब्धवान्।८।तत प्रात: समुत्थाय सत्यनारायणव्रतम् ॥ करिष्य इति सङ्कल्प्य भिक्षार्थमगमद् द्विज:॥९॥
తస్మిన్నేవ దినే విప్ర: ప్రచురం ద్రవ్యమాప్తవాన్। తేనైవ బంధుభి: సార్ద్ధం సత్యస్య వ్రతమాచరత్॥10॥
Tasminneva dine vipra: prachuram dravyamaaptavaan। tenaiva bandhubhi: saarddham satyasya vratamaacharat॥10॥
तस्मिन्नेव दिने विप्र: प्रचुरं द्रव्यमाप्तवान्। तेनैव बन्धुभि: सार्द्धं सत्यस्य व्रतमाचरत्॥१०॥
సర్వదూఃఖవినిర్ముక్త: సర్వసంపత్సమన్విత:॥ బభూవ స ద్విజశ్రేష్ఠో వ్రతస్యాస్య ప్రభావత:॥11॥
Sarvadoohkhavinirmukta: sarvasampatsamanvita:॥ babhoova sa dvijashreshtho vratasyaasya prabhaavata:॥11॥
सर्वदूःखविनिर्मुक्त: सर्वसम्पत्समन्वित:॥ बभूव स द्विजश्रेष्ठो व्रतस्यास्य प्रभावत:॥११॥
తత:ప్రభృతి కాలం చ మాసి మాసి వ్రతం కృతమ్॥ ఏవం నారాయణస్యేదం వ్రతం కృత్వా ద్విజోత్తమ:॥12॥
Tata:prabhriti kaalam cha maasi maasi vratam kritam॥ evam naaraayanasyedam vratam kritvaa dvijottama:॥12॥
तत:प्रभृति कालं च मासि मासि व्रतं कृतम्॥ एवं नारायणस्येदं व्रतं कृत्वा द्विजोत्तम:॥१२॥
సర్వపాపవినిర్ముక్తో దుర్లభం మోక్షమాప్తవాన్ । వ్రతమస్య యదా విప్రా: పృథివ్యాం సంకరిష్యతి॥13॥
Sarvapaapavinirmukto durlabham mokshamaaptavaan । vratamasya yadaa vipraa: prithivyaam sankarishyati॥13॥
सर्वपापविनिर्मुक्तो दुर्लभं मोक्षमाप्तवान् । व्रतमस्य यदा विप्रा: पृथिव्यां सङ्करिष्यति॥१३॥
తదైవ సర్వదుఃఖం చ మనుజస్య వినశ్యతి। ఏవం నారాయణేనోక్తం నారదాయ మహాత్మనే॥14॥
Tadaiva sarvaduhkham cha manujasya vinashyati। evam naaraayanenoktam naaradaaya mahaatmane॥14॥
तदैव सर्वदुःखं च मनुजस्य विनश्यति। एवं नारायणेनोक्तं नारदाय महात्मने॥१४॥
మయా తత్కథితం విప్రా: కిమన్యత్కథయామి వ:॥
Mayaa tatkathitam vipraa: kimanyatkathayaami va:॥
मया तत्कथितं विप्रा: किमन्यत्कथयामि व:॥
ఋషయ ఊచు:। తస్మాద్విప్రాచ్ఛ్రుతం కేన పృథివ్యాం చరితం మునే॥ తత్సర్వం శ్రోతుమిచ్ఛామ: శ్రద్ధాస్మాకం ప్రజాయతే॥15॥
Rishaya oochu:। tasmaadvipraachchhrutam kena prithivyaam charitam mune॥ tatsarvam shrotumichchhaama: shraddhaasmaakam prajaayate॥15॥
ऋषय ऊचु:। तस्माद्विप्राच्छ्रुतं केन पृथिव्यां चरितं मुने॥ तत्सर्वं श्रोतुमिच्छाम: श्रद्धास्माकं प्रजायते॥१५॥
సూత ఉవాచ॥ శ్రృణుధ్వం మునయ: సర్వే వ్రతం యేన కృతం భువి ॥ ఏకదా స ద్విజవరో యథావిభవవిస్తరై:॥16॥
Soota uvaacha॥ shrrinudhvam munaya: sarve vratam yena kritam bhuvi ॥ ekadaa sa dvijavaro yathaavibhavavistarai:॥16॥
सूत उवाच॥ श्रृणुध्वं मुनय: सर्वे व्रतं येन कृतं भुवि ॥ एकदा स द्विजवरो यथाविभवविस्तरै:॥१६॥
బంధుభి:స్వజనై: సార్ధం వ్రతం కర్తుం సముద్యత:॥ ఏతస్మిన్నంతరే కాలే కాష్ఠక్రేతా సమాగమత్॥17॥
Bandhubhi:svajanai: saardham vratam kartum samudyata:॥ etasminnantare kaale kaashthakretaa samaagamat॥17॥
बन्धुभि:स्वजनै: सार्धं व्रतं कर्तुं समुद्यत:॥ एतस्मिन्नन्तरे काले काष्ठक्रेता समागमत्॥१७॥
బహి:కాష్ఠం చ సంస్థ్యాప్య విప్రస్య గృహమాయయౌ॥ తృష్ణయా పీడితాత్మా చ దృష్ట్వా విప్రంకృత వ్రతమ్॥18॥
Bahi:kaashtham cha samsthyaapya viprasya grihamaayayau॥ trishnayaa peeditaatmaa cha drishtvaa viprankrita vratam॥18॥
बहि:काष्ठं च संस्थ्याप्य विप्रस्य गृहमाययौ॥ तृष्णया पीडितात्मा च दृष्ट्वा विप्रंकृत व्रतम्॥१८॥
ప్రణిపత్య ద్విజం ప్రాహ కిమిదం క్రియతే త్వయా ॥ కృతే కిం ఫలమాప్నోతి విస్తరాద్వాద మే ప్రభో ॥19॥
Pranipatya dvijam praaha kimidam kriyate tvayaa ॥ krite kim phalamaapnoti vistaraadvaada me prabho ॥19॥
प्रणिपत्य द्विजं प्राह किमिदं क्रियते त्वया ॥ कृते किं फलमाप्नोति विस्तराद्वाद मे प्रभो ॥१९॥
విప్ర ఉవాచ॥ సత్యనారాయణస్యేదం వ్రతం సర్వేప్సితప్రదమ్॥ తస్య ప్రసాదాన్మే సర్వం ధనధాన్యాదికం మహత్॥20॥
Vipra uvaacha॥ satyanaaraayanasyedam vratam sarvepsitapradam॥ tasya prasaadaanme sarvam dhanadhaanyaadikam mahat॥20॥
विप्र उवाच॥ सत्यनारायणस्येदं व्रतं सर्वेप्सितप्रदम्॥ तस्य प्रसादान्मे सर्वं धनधान्यादिकं महत्॥२०॥
తస్మాదేతద్ వ్రతం జ్ఞాత్వా కాష్ఠవిక్రేతాతిహర్షిత:॥ పపౌ జలం ప్రసాదం చ భుక్త్వా స నగరం యయౌ॥21॥
Tasmaadetad vratam jnyaatvaa kaashthavikretaatiharshita:॥ papau jalam prasaadam cha bhuktvaa sa nagaram yayau॥21॥
तस्मादेतद् व्रतं ज्ञात्वा काष्ठविक्रेतातिहर्षित:॥ पपौ जलं प्रसादं च भुक्त्वा स नगरं ययौ॥२१॥
సత్యనారాయణం దేవం మనసా ఇత్యచింతయత్ ॥ కాష్ఠం విక్రయతో గ్రామే ప్రాప్యతే చాద్య యద్‌ధనమ్॥22॥
Satyanaaraayanam devam manasaa ityachintayat ॥ kaashtham vikrayato graame praapyate chaadya yaddhanam॥22॥
सत्यनारायणं देवं मनसा इत्यचिन्तयत् ॥ काष्ठं विक्रयतो ग्रामे प्राप्यते चाद्य यद्धनम्॥२२॥
తేనైవ సత్యదేవస్య కరిష్యే వ్రతముత్తమమ్॥ ఇతిసంచింత్య మనసా కాష్ఠం ధృత్వా తు మస్తకే॥23॥
Tenaiva satyadevasya karishye vratamuttamam॥ itisanchintya manasaa kaashtham dhritvaa tu mastake॥23॥
तेनैव सत्यदेवस्य करिष्ये व्रतमुत्तमम्॥ इतिसञ्चिन्त्य मनसा काष्ठं धृत्वा तु मस्तके॥२३॥
జగామ నగరే రమ్యే ధనినాం యత్ర సంస్థితి:॥ తద్దినే కాష్ఠమూల్యం చ ద్విగుణం ప్రాప్తవానసౌ॥24॥
Jagaama nagare ramye dhaninaam yatra samsthiti:॥ taddine kaashthamoolyam cha dvigunam praaptavaanasau॥24॥
जगाम नगरे रम्ये धनिनां यत्र संस्थिति:॥ तद्दिने काष्ठमूल्यं च द्विगुणं प्राप्तवानसौ॥२४॥
తత: ప్రసన్నహృదయ: సుపక్వం కదలీఫలమ్॥ శర్కరాఘృతదుగ్ధం చ గోధూమస్య చ చూర్ణకమ్॥25॥
Tata: prasannahridaya: supakvam kadaleephalam॥ sharkaraaghritadugdham cha godhoomasya cha choornakam॥25॥
तत: प्रसन्नहृदय: सुपक्वं कदलीफलम्॥ शर्कराघृतदुग्धं च गोधूमस्य च चूर्णकम्॥२५॥
కృత్వైకత్ర సపాదం చ గృహీత్వా స్వగృహం యయౌ॥ తతో బంధూన్సమాహూయ చకార విధినా వ్రతమ్॥26॥
Kritvaikatra sapaadam cha griheetvaa svagriham yayau॥ tato bandhoonsamaahooya chakaara vidhinaa vratam॥26॥
कृत्वैकत्र सपादं च गृहीत्वा स्वगृहं ययौ॥ ततो बन्धून्समाहूय चकार विधिना व्रतम्॥२६॥
తదవ్రతస్య ప్రభావేణ ధనపుత్రాన్వితోఽభవత్। ఇహలోకే సుఖం భుంక్త్వా చాంతే సత్యపురం యయౌ॥27॥
Tadavratasya prabhaavena dhanaputraanvito'bhavat। ihaloke sukham bhunktvaa chaante satyapuram yayau॥27॥
तदव्रतस्य प्रभावेण धनपुत्रान्वितोऽभवत्। इहलोके सुखं भुंक्त्वा चान्ते सत्यपुरं ययौ॥२७॥
సూత ఉవాచ ॥ పునరగ్రే ప్రవక్ష్యామి శ్రృణుధ్వం మునిసత్తమా: ॥ పురా చోల్కాముఖో నామ నృపశ్చాసీ:మహామతి:॥1॥
Soota uvaacha ॥ punaragre pravakshyaami shrrinudhvam munisattamaa: ॥ puraa cholkaamukho naama nripashchaasee:mahaamati:॥1॥
सूत उवाच ॥ पुनरग्रे प्रवक्ष्यामि श्रृणुध्वं मुनिसत्तमा: ॥ पुरा चोल्कामुखो नाम नृपश्चासी:महामति:॥१॥
జితేంద్రియ: సత్యవాదీ యయౌ దేవాలయం ప్రతి ॥ దినే దినే ధనం దత్వా ద్విజాన్సంతోషయత్సుధీ:॥2॥
Jitendriya: satyavaadee yayau devaalayam prati ॥ dine dine dhanam datvaa dvijaansantoshayatsudhee:॥2॥
जितेन्द्रिय: सत्यवादी ययौ देवालयं प्रति ॥ दिने दिने धनं दत्वा द्विजान्सन्तोषयत्सुधी:॥२॥
భార్యా తస్య ప్రముగ్ధా చ సరోజవదనా సతీ ॥ భద్రశీలా నదీతీరే సత్యస్య వ్రతమాచరత్ ॥3॥
Bhaaryaa tasya pramugdhaa cha sarojavadanaa satee ॥ bhadrasheelaa nadeeteere satyasya vratamaacharat ॥3॥
भार्या तस्य प्रमुग्धा च सरोजवदना सती ॥ भद्रशीला नदीतीरे सत्यस्य व्रतमाचरत् ॥३॥
ఏతస్మిన్నంతరే తత్ర సాధురేక: సమాగత: ॥ వాణిజ్యార్థం బహుధనైరనేకై: పరివారిత: ॥4॥
Etasminnantare tatra saadhureka: samaagata: ॥ vaanijyaartham bahudhanairanekai: parivaarita: ॥4॥
एतस्मिन्नन्तरे तत्र साधुरेक: समागत: ॥ वाणिज्यार्थं बहुधनैरनेकै: परिवारित: ॥४॥
నావం సంస్థాప్య తత్తీరే జగామ నృపతిం ప్రతి ॥ దృష్ట్వా స వ్రతినం భూపం పప్రచ్ఛ వినయాన్విత:॥5॥
Naavam samsthaapya tatteere jagaama nripatim prati ॥ drishtvaa sa vratinam bhoopam paprachchha vinayaanvita:॥5॥
नावं संस्थाप्य तत्तीरे जगाम नृपतिं प्रति ॥ दृष्ट्वा स व्रतिनं भूपं पप्रच्छ विनयान्वित:॥५॥
॥సాధురువాచ॥ కిమిదం కురుషే రాజన్భక్తియుక్తన చేతసా ॥ ప్రకాశం కురు తత్సర్వం శ్రోతుమిచ్ఛామి సాంప్రతమ్॥6॥
॥Saadhuruvaacha॥ kimidam kurushe raajanbhaktiyuktana chetasaa ॥ prakaasham kuru tatsarvam shrotumichchhaami saampratam॥6॥
॥साधुरुवाच॥ किमिदं कुरुषे राजन्भक्तियुक्तन चेतसा ॥ प्रकाशं कुरु तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामि साम्प्रतम्॥६॥
'రాజోవాచ॥ పూజనం క్రియతే సాధో విష్ణోరతులతేజస:॥ వ్రతం చ స్వజనై: సార్వం పుత్రాద్యావాప్తికామ్యయా॥7॥
'Raajovaacha॥ poojanam kriyate saadho vishnoratulatejasa:॥ vratam cha svajanai: saarvam putraadyaavaaptikaamyayaa॥7॥
'राजोवाच॥ पूजनं क्रियते साधो विष्णोरतुलतेजस:॥ व्रतं च स्वजनै: सार्वं पुत्राद्यावाप्तिकाम्यया॥७॥
భూపస్య వచనం శ్రుత్వా సాధు: ప్రోవాచ సాదరమ్ ॥ సర్వం కథయ మే రాజ్యన్కరిష్యేఽహం తవోదితమ్॥8॥
Bhoopasya vachanam shrutvaa saadhu: provaacha saadaram ॥ sarvam kathaya me raajyankarishye'ham tavoditam॥8॥
भूपस्य वचनं श्रुत्वा साधु: प्रोवाच सादरम् ॥ सर्वं कथय मे राज्यन्करिष्येऽहं तवोदितम्॥८॥
మమాపి సంతతిర్నాస్తి హ్యేతస్మాజ్జాయతే ధ్రువమ్॥ తతో నివృత్య వాణిజ్యాత్సానందో గృహమాగత:॥9॥
Mamaapi santatirnaasti hyetasmaajjaayate dhruvam॥ tato nivritya vaanijyaatsaanando grihamaagata:॥9॥
ममापि सन्ततिर्नास्ति ह्येतस्माज्जायते ध्रुवम्॥ ततो निवृत्य वाणिज्यात्सानन्दो गृहमागत:॥९॥
భార్యాయై కథితం సర్వం వ్రతం సంతతిదాయకమ్॥ తదా వ్రతం కరిష్యామి యదా మే సంతతిర్భవేత్॥10॥
Bhaaryaayai kathitam sarvam vratam santatidaayakam॥ tadaa vratam karishyaami yadaa me santatirbhavet॥10॥
भार्यायै कथितं सर्वं व्रतं सन्ततिदायकम्॥ तदा व्रतं करिष्यामि यदा मे सन्ततिर्भवेत्॥१०॥
ఇతి లీలావతీం ప్రాహ పత్నీం సాధు: స సత్తమ:॥ ఏకస్మిందివసే తస్య భార్యా లీలావతీ సతీ॥11॥
Iti leelaavateem praaha patneem saadhu: sa sattama:॥ ekasmindivase tasya bhaaryaa leelaavatee satee॥11॥
इति लीलावतीं प्राह पत्नीं साधु: स सत्तम:॥ एकस्मिन्दिवसे तस्य भार्या लीलावती सती॥११॥
భర్తృయుక్తాఽఽనందచిత్తాఽభవద్ధర్మపరాయణా ॥
Bhartriyuktaa''nandachittaa'bhavaddharmaparaayanaa ॥
भर्तृयुक्ताऽऽनन्दचित्ताऽभवद्धर्मपरायणा ॥
గర్భిణీ సాఽభవత్తస్య భార్యా సత్యప్రసాదత:॥12॥
Garbhinee saa'bhavattasya bhaaryaa satyaprasaadata:॥12॥
गर्भिणी साऽभवत्तस्य भार्या सत्यप्रसादत:॥१२॥
దశమే మాసి వై తస్యా: కన్యారత్నమజాయత॥ దినే దినే సా వవృధే శుక్లపక్షే యథా శశీ॥13॥
Dashame maasi vai tasyaa: kanyaaratnamajaayata॥ dine dine saa vavridhe shuklapakshe yathaa shashee॥13॥
दशमे मासि वै तस्या: कन्यारत्नमजायत॥ दिने दिने सा ववृधे शुक्लपक्षे यथा शशी॥१३॥
సమ్నా కలావతి చేతి తన్నామకరణ కృతమ్॥ తతో లీలావతీ ప్రాహ స్వామినం మధురం వచ:॥14॥
Samnaa kalaavati cheti tannaamakarana kritam॥ tato leelaavatee praaha svaaminam madhuram vacha:॥14॥
सम्ना कलावति चेति तन्नामकरण कृतम्॥ ततो लीलावती प्राह स्वामिनं मधुरं वच:॥१४॥
న కరోషి కిమర్యం వై పురా సంకల్పితం వ్రతం॥ సాధురువాచ॥ వివాహసమయే త్వస్యా: కరిష్యామి వ్రతం ప్రియే॥15॥
Na karoshi kimaryam vai puraa sankalpitam vratam॥ saadhuruvaacha॥ vivaahasamaye tvasyaa: karishyaami vratam priye॥15॥
न करोषि किमर्यं वै पुरा सङ्कल्पितं व्रतं॥ साधुरुवाच॥ विवाहसमये त्वस्या: करिष्यामि व्रतं प्रिये॥१५॥
ఇతి భార్యాం సమాశ్వాస్య జగామ నగరం ప్రతి॥ తత: కలావతీ కన్యా వవృధే పితృవేశ్మని॥16॥
Iti bhaaryaam samaashvaasya jagaama nagaram prati॥ tata: kalaavatee kanyaa vavridhe pitriveshmani॥16॥
इति भार्यां समाश्वास्य जगाम नगरं प्रति॥ तत: कलावती कन्या ववृधे पितृवेश्मनि॥१६॥
దృష్ట్వా కన్యాం తత:సాధుర్నగరే సఖిభి:సహ॥ మంత్రయిత్వా ద్రుతం దూతం ప్రేషయామాస ధర్మవిత్॥17॥
Drishtvaa kanyaam tata:saadhurnagare sakhibhi:saha॥ mantrayitvaa drutam dootam preshayaamaasa dharmavit॥17॥
दृष्ट्वा कन्यां तत:साधुर्नगरे सखिभि:सह॥ मन्त्रयित्वा द्रुतं दूतं प्रेषयामास धर्मवित्॥१७॥
వివాహార్థే చ కన్యాయా:వరం శ్రేష్ఠం విచారయ ॥ తేనాజ్ఞప్తశ్చ దూతోఽసౌ కాంచనం నగరం యయౌ॥18॥
Vivaahaarthe cha kanyaayaa:varam shreshtham vichaaraya ॥ tenaajnyaptashcha dooto'sau kaanchanam nagaram yayau॥18॥
विवाहार्थे च कन्याया:वरं श्रेष्ठं विचारय ॥ तेनाज्ञप्तश्च दूतोऽसौ काञ्चनं नगरं ययौ॥१८॥
తస్మాదేకం వణిక్పుత్రం సమాదాయాగతో హి స:॥ దృష్ట్వా తు సుందరం బాలంవణిక్పుత్రం గుణాన్వితమ్॥19॥
Tasmaadekam vanikputram samaadaayaagato hi sa:॥ drishtvaa tu sundaram baalamvanikputram gunaanvitam॥19॥
तस्मादेकं वणिक्पुत्रं समादायागतो हि स:॥ दृष्ट्वा तु सुन्दरं बालंवणिक्पुत्रं गुणान्वितम्॥१९॥
జ్ఞాతిభిర్బంధుభి: సార్ధం పరితుష్టేన చేతసా॥ దత్తవాన్ సాధు: పుత్రాయ కన్యాం విధివిధానత:॥20॥
Jnyaatibhirbandhubhi: saardham paritushtena chetasaa॥ dattavaan saadhu: putraaya kanyaam vidhividhaanata:॥20॥
ज्ञातिभिर्बन्धुभि: सार्धं परितुष्टेन चेतसा॥ दत्तवान् साधु: पुत्राय कन्यां विधिविधानत:॥२०॥
తతో భాగ్యవశాత్తేన విస్మృతం వ్రతముత్తమమ్॥ వివాహసమయే తస్యాస్తేన రుష్టేఽభవత్ప్రభు:॥21॥
Tato bhaagyavashaattena vismritam vratamuttamam॥ vivaahasamaye tasyaastena rushte'bhavatprabhu:॥21॥
ततो भाग्यवशात्तेन विस्मृतं व्रतमुत्तमम्॥ विवाहसमये तस्यास्तेन रुष्टेऽभवत्प्रभु:॥२१॥
తత: కాలేన నియతో నిజకర్మవిశారద:॥ వాణిజ్యార్థం తత:శీఘ్రం జామాతృసహితో వణిక్।22॥
Tata: kaalena niyato nijakarmavishaarada:॥ vaanijyaartham tata:sheeghram jaamaatrisahito vanik।22॥
तत: कालेन नियतो निजकर्मविशारद:॥ वाणिज्यार्थं तत:शीघ्रं जामातृसहितो वणिक्।२२॥
రత్నసారపురే రమ్యే గత్వా సింధుసమీపత:॥ వాణిజ్యమకరోత్సాధుర్జామాత్రా శ్రీమతా సహ॥23॥
Ratnasaarapure ramye gatvaa sindhusameepata:॥ vaanijyamakarotsaadhurjaamaatraa shreemataa saha॥23॥
रत्नसारपुरे रम्ये गत्वा सिन्धुसमीपत:॥ वाणिज्यमकरोत्साधुर्जामात्रा श्रीमता सह॥२३॥
తౌ గతౌ నగరే రమ్యే చంద్రకేతోర్నృపస్య చ॥ ఏతస్మిన్నేవ కాలే తు సత్యనారాయణ:ప్రభు:॥24॥
Tau gatau nagare ramye chandraketornripasya cha॥ etasminneva kaale tu satyanaaraayana:prabhu:॥24॥
तौ गतौ नगरे रम्ये चन्द्रकेतोर्नृपस्य च॥ एतस्मिन्नेव काले तु सत्यनारायण:प्रभु:॥२४॥
భ్రష్టప్రతిజ్ఞమాలోక్య శాపం తస్మై ప్రదత్తవాన్ ॥ దారుణం కఠినం చాస్య మహద దుఃఖం భవిష్యతి॥25॥
Bhrashtapratijnyamaalokya shaapam tasmai pradattavaan ॥ daarunam kathinam chaasya mahada duhkham bhavishyati॥25॥
भ्रष्टप्रतिज्ञमालोक्य शापं तस्मै प्रदत्तवान् ॥ दारुणं कठिनं चास्य महद दुःखं भविष्यति॥२५॥
ఏకస్మిందివసే రాజ్ఞో ధనమాదాయ తస్కర:॥ తత్రైవ చాగతశ్చౌరో వణిజౌ యత్ర సంస్థితౌ॥26॥
Ekasmindivase raajnyo dhanamaadaaya taskara:॥ tatraiva chaagatashchauro vanijau yatra samsthitau॥26॥
एकस्मिन्दिवसे राज्ञो धनमादाय तस्कर:॥ तत्रैव चागतश्चौरो वणिजौ यत्र संस्थितौ॥२६॥
తత్పశ్చాద్ధావకాన్ దూతాన్‌ దృష్ట్వా భీతేన చేతసా॥ ధనం సంస్థాప్య తత్రైవ స తు శీఘ్రమలక్షిత:॥27॥
Tatpashchaaddhaavakaan dootaan drishtvaa bheetena chetasaa॥ dhanam samsthaapya tatraiva sa tu sheeghramalakshita:॥27॥
तत्पश्चाद्धावकान् दूतान् दृष्ट्वा भीतेन चेतसा॥ धनं संस्थाप्य तत्रैव स तु शीघ्रमलक्षित:॥२७॥
తతో దూతా:సమాయాతా యత్రాస్తే సజ్జనో వణిక్॥ దృష్ట్వా నృపధనం తత్ర బదధ్వాఽఽనీతౌ వణిక్సుతౌ॥28॥
Tato dootaa:samaayaataa yatraaste sajjano vanik॥ drishtvaa nripadhanam tatra badadhvaa''neetau vaniksutau॥28॥
ततो दूता:समायाता यत्रास्ते सज्जनो वणिक्॥ दृष्ट्वा नृपधनं तत्र बदध्वाऽऽनीतौ वणिक्सुतौ॥२८॥
హర్షేణ ధావమానాశ్చ ఊచుర్నృపసమీపత:॥ తస్కరౌ ద్వౌ సమానీతౌ విలోక్యాజ్ఞాపయ ప్రభో॥29॥
Harshena dhaavamaanaashcha oochurnripasameepata:॥ taskarau dvau samaaneetau vilokyaajnyaapaya prabho॥29॥
हर्षेण धावमानाश्च ऊचुर्नृपसमीपत:॥ तस्करौ द्वौ समानीतौ विलोक्याज्ञापय प्रभो॥२९॥
రాజ్ఞాఽఽజ్ఞప్తాస్తత:శీఘ్రం దృఢం బదధ్వా తు తావుభౌ ॥ స్థాపితౌ ద్వౌమహాదుర్గే కారాగారేఽవిచారత:॥30॥
Raajnyaa''jnyaptaastata:sheeghram dridham badadhvaa tu taavubhau ॥ sthaapitau dvaumahaadurge kaaraagaare'vichaarata:॥30॥
राज्ञाऽऽज्ञप्तास्तत:शीघ्रं दृढं बदध्वा तु तावुभौ ॥ स्थापितौ द्वौमहादुर्गे कारागारेऽविचारत:॥३०॥
మాయయా సత్యదేవస్య న శ్రుతం కైస్తయోర్వచ:॥ అతస్తయోర్ధనం రాజ్ఞా గృహీతం చంద్రకేతునా॥31॥
Maayayaa satyadevasya na shrutam kaistayorvacha:॥ atastayordhanam raajnyaa griheetam chandraketunaa॥31॥
मायया सत्यदेवस्य न श्रुतं कैस्तयोर्वच:॥ अतस्तयोर्धनं राज्ञा गृहीतं चन्द्रकेतुना॥३१॥
తచ్ఛాపాచ్చ తయోర్గేహే భార్యా చైవాతిదుఃఖితా॥ చౌరేణాపహృతం సర్వం గృహే యచ్చ స్థితం ధనమ్॥32॥
Tachchhaapaachcha tayorgehe bhaaryaa chaivaatiduhkhitaa॥ chaurenaapahritam sarvam grihe yachcha sthitam dhanam॥32॥
तच्छापाच्च तयोर्गेहे भार्या चैवातिदुःखिता॥ चौरेणापहृतं सर्वं गृहे यच्च स्थितं धनम्॥३२॥
ఆధివ్యాధిసమాయుక్తా క్షుత్పిపాసాతిదుఃఖితా॥ అన్నచింతాపరా భూత్వా బభ్రామ చ గృహే గృహే॥ కలావతీ తు కన్యాపి బభ్రామ ప్రతివాసరమ్॥33॥
Aadhivyaadhisamaayuktaa kshutpipaasaatiduhkhitaa॥ annachintaaparaa bhootvaa babhraama cha grihe grihe॥ kalaavatee tu kanyaapi babhraama prativaasaram॥33॥
आधिव्याधिसमायुक्ता क्षुत्पिपासातिदुःखिता॥ अन्नचिन्तापरा भूत्वा बभ्राम च गृहे गृहे॥ कलावती तु कन्यापि बभ्राम प्रतिवासरम्॥३३॥
ఏకస్మిందివసే జాతా క్షుధార్తా ద్విజమందిరమ్ ॥ గత్వాఽపశ్యద వ్రతం తత్ర సత్యనారాయణస్య చ॥34॥
Ekasmindivase jaataa kshudhaartaa dvijamandiram ॥ gatvaa'pashyada vratam tatra satyanaaraayanasya cha॥34॥
एकस्मिन्दिवसे जाता क्षुधार्ता द्विजमन्दिरम् ॥ गत्वाऽपश्यद व्रतं तत्र सत्यनारायणस्य च॥३४॥
ఉపవిశ్య కథాం శ్రుత్వా వరం ప్రార్థితవత్యపి । ప్రసాదభక్షణం కృత్వా యయౌ రాత్రౌ గృహం ప్రతి ॥35॥
Upavishya kathaam shrutvaa varam praarthitavatyapi । prasaadabhakshanam kritvaa yayau raatrau griham prati ॥35॥
उपविश्य कथां श्रुत्वा वरं प्रार्थितवत्यपि । प्रसादभक्षणं कृत्वा ययौ रात्रौ गृहं प्रति ॥३५॥
మాతా కలావతీం కన్యాం కథయామాస ప్రేమత:॥ పుత్రి రాత్రౌ స్థితా కుత్ర కిం తే మనసి వర్తతే॥36॥
Maataa kalaavateem kanyaam kathayaamaasa premata:॥ putri raatrau sthitaa kutra kim te manasi vartate॥36॥
माता कलावतीं कन्यां कथयामास प्रेमत:॥ पुत्रि रात्रौ स्थिता कुत्र किं ते मनसि वर्तते॥३६॥
కన్యా కలావతీ ప్రాహ మాతరం ప్రతి సత్వరమ్॥ ద్విజాలయే వ్రతం మాతర్ దృష్టం వాంఛితసిద్ధిదమ్ ॥37॥
Kanyaa kalaavatee praaha maataram prati satvaram॥ dvijaalaye vratam maatar drishtam vaanchhitasiddhidam ॥37॥
कन्या कलावती प्राह मातरं प्रति सत्वरम्॥ द्विजालये व्रतं मातर् दृष्टं वाञ्छितसिद्धिदम् ॥३७॥
తచ్ఛత్వా కన్యకావాక్యం వ్రతం కర్తుం సముద్యతా ॥ సా తదా తు వణిగ్భార్యా సత్యనారాయణస్య చ ॥38॥
Tachchhatvaa kanyakaavaakyam vratam kartum samudyataa ॥ saa tadaa tu vanigbhaaryaa satyanaaraayanasya cha ॥38॥
तच्छत्वा कन्यकावाक्यं व्रतं कर्तुं समुद्यता ॥ सा तदा तु वणिग्भार्या सत्यनारायणस्य च ॥३८॥
వ్రతం చక్రే సైవ సాధ్వీ బంధుభి:స్వజనై:సహ ॥ భర్తృజామాతరౌ క్షిప్రమాగచ్ఛేతాంస్వామాశ్రమమ్ ॥39॥
Vratam chakre saiva saadhvee bandhubhi:svajanai:saha ॥ bhartrijaamaatarau kshipramaagachchhetaamsvaamaashramam ॥39॥
व्रतं चक्रे सैव साध्वी बन्धुभि:स्वजनै:सह ॥ भर्तृजामातरौ क्षिप्रमागच्छेतांस्वामाश्रमम् ॥३९॥
అపరాధం చ మే భర్తుర్జామాతు: క్షంతుమర్హసి। వ్రతేనానేన తుష్టోఽసౌ సత్యనారాయణ: పున:॥40॥
Aparaadham cha me bharturjaamaatu: kshantumarhasi। vratenaanena tushto'sau satyanaaraayana: puna:॥40॥
अपराधं च मे भर्तुर्जामातु: क्षन्तुमर्हसि। व्रतेनानेन तुष्टोऽसौ सत्यनारायण: पुन:॥४०॥
దర్శయామాస స్వప్నం హి చంద్రకేతుం నృపోత్తమమ్॥ బందినౌ మోచయ ప్రాతర్వణిజౌ నృపసత్తమ॥41॥
Darshayaamaasa svapnam hi chandraketum nripottamam॥ bandinau mochaya praatarvanijau nripasattama॥41॥
दर्शयामास स्वप्नं हि चन्द्रकेतुं नृपोत्तमम्॥ बन्दिनौ मोचय प्रातर्वणिजौ नृपसत्तम॥४१॥
దేయం ధనం చ తత్సర్వం గృహీతం యత్త్వయాధునా ॥ నో చేత్త్వాం నాశయిష్యామి సరాజ్యం ధనపుత్రకమ్॥42॥
Deyam dhanam cha tatsarvam griheetam yattvayaadhunaa ॥ no chettvaam naashayishyaami saraajyam dhanaputrakam॥42॥
देयं धनं च तत्सर्वं गृहीतं यत्त्वयाधुना ॥ नो चेत्त्वां नाशयिष्यामि सराज्यं धनपुत्रकम्॥४२॥
ఏవమాభాష్య రాజానం ధ్యానగమ్యోఽభవత్ప్రభు:॥ తత: ప్రభాతసమయే రాజా చ స్వజనై:సహ॥43॥
Evamaabhaashya raajaanam dhyaanagamyo'bhavatprabhu:॥ tata: prabhaatasamaye raajaa cha svajanai:saha॥43॥
एवमाभाष्य राजानं ध्यानगम्योऽभवत्प्रभु:॥ तत: प्रभातसमये राजा च स्वजनै:सह॥४३॥
ఉపవిశ్య సభామధ్యే ప్రాహ స్వప్నం జనం ప్రతి॥ వృద్ధౌ మహాజనౌ శీఘ్రం మోచయద్వౌ వణిక్సుతౌ॥44॥
Upavishya sabhaamadhye praaha svapnam janam prati॥ vriddhau mahaajanau sheeghram mochayadvau vaniksutau॥44॥
उपविश्य सभामध्ये प्राह स्वप्नं जनं प्रति॥ वृद्धौ महाजनौ शीघ्रं मोचयद्वौ वणिक्सुतौ॥४४॥
ఇతి రాజ్ఞో వచ:శ్రుత్వా మోచయిత్వా మహాజనౌ॥ సమానీయ నృపస్యాగ్రే ప్రాహుస్తే వినయాన్వితా:॥45॥
Iti raajnyo vacha:shrutvaa mochayitvaa mahaajanau॥ samaaneeya nripasyaagre praahuste vinayaanvitaa:॥45॥
इति राज्ञो वच:श्रुत्वा मोचयित्वा महाजनौ॥ समानीय नृपस्याग्रे प्राहुस्ते विनयान्विता:॥४५॥
ఆనీతౌ ద్వౌ వణిక్పుత్రౌ ముక్తో నిగడబంధనాత్॥ తతో మహాజనౌ నత్వా చంద్రకేతుం నృపోత్తమమ్ ॥46॥
Aaneetau dvau vanikputrau mukto nigadabandhanaat॥ tato mahaajanau natvaa chandraketum nripottamam ॥46॥
आनीतौ द्वौ वणिक्पुत्रौ मुक्तो निगडबन्धनात्॥ ततो महाजनौ नत्वा चन्द्रकेतुं नृपोत्तमम् ॥४६॥
స్మరంతౌ పూర్వవృత్తాంతం నోచతుర్భయవిహ్వలౌ॥ రాజా వణిక్సుతౌ వీక్ష్య వచ:ప్రోవాచ సాదరమ్॥47॥
Smarantau poorvavrittaantam nochaturbhayavihvalau॥ raajaa vaniksutau veekshya vacha:provaacha saadaram॥47॥
स्मरन्तौ पूर्ववृत्तान्तं नोचतुर्भयविह्वलौ॥ राजा वणिक्सुतौ वीक्ष्य वच:प्रोवाच सादरम्॥४७॥
దైవాత్ప్రాప్తం మహద్దుఃఖమిదానీం నాస్తి వై భయమ్॥ తదా నిగడసంత్యాగం క్షౌరకర్మాద్యకారయత్॥48॥
Daivaatpraaptam mahadduhkhamidaaneem naasti vai bhayam॥ tadaa nigadasantyaagam kshaurakarmaadyakaarayat॥48॥
दैवात्प्राप्तं महद्दुःखमिदानीं नास्ति वै भयम्॥ तदा निगडसंत्यागं क्षौरकर्माद्यकारयत्॥४८॥
వస్త్రాలంకారకం దత్వా పరితోష్య నృపశ్చ తౌ॥ పురస్కృత్య వణిక్పుత్రౌ వచసాఽతోషయద్ భృశమ॥49॥
Vastraalankaarakam datvaa paritoshya nripashcha tau॥ puraskritya vanikputrau vachasaa'toshayad bhrishama॥49॥
वस्त्रालङ्कारकं दत्वा परितोष्य नृपश्च तौ॥ पुरस्कृत्य वणिक्पुत्रौ वचसाऽतोषयद् भृशम॥४९॥
పురాఽఽనీతం తు యద్- ద్రవ్యం ద్విగుణీకృత్య దత్తవాన్ । ప్రోవాచ తౌ తతో రాజా గచ్ఛ సాధో నిజాశ్రమమ్।50॥
Puraa''neetam tu yad- dravyam dviguneekritya dattavaan । provaacha tau tato raajaa gachchha saadho nijaashramam।50॥
पुराऽऽनीतं तु यद्- द्रव्यं द्विगुणीकृत्य दत्तवान् । प्रोवाच तौ ततो राजा गच्छ साधो निजाश्रमम्।५०॥
రాజానం ప్రణిపత్యాహ గంతవ్యం త్వత్ప్రాసాదత:॥ ఇత్యుక్త్వా తౌ మహావైశ్యౌ జగ్మతు:స్వగృహం ప్రతి॥51॥
Raajaanam pranipatyaaha gantavyam tvatpraasaadata:॥ ityuktvaa tau mahaavaishyau jagmatu:svagriham prati॥51॥
राजानं प्रणिपत्याह गन्तव्यं त्वत्प्रासादत:॥ इत्युक्त्वा तौ महावैश्यौ जग्मतु:स्वगृहं प्रति॥५१॥
॥సూత-ఉవాచ॥ యాత్రాం తు కృతవాన్ సాధుర్మంగలాయనపూర్వికామ్ । బ్రాహ్మణేభ్యో ధనం దత్త్వా తదా తు నగరం యయౌ॥1॥
॥Soota-uvaacha॥ yaatraam tu kritavaan saadhurmangalaayanapoorvikaam । braahmanebhyo dhanam dattvaa tadaa tu nagaram yayau॥1॥
॥सूत-उवाच॥ यात्रां तु कृतवान् साधुर्मङ्गलायनपूर्विकाम् । ब्राह्मणेभ्यो धनं दत्त्वा तदा तु नगरं ययौ॥१॥
కియద దూరే గతే సాధౌ సత్యనారాయణ:ప్రభు:॥ జిజ్ఞాసాం కృతవాన్ సాధో కిమస్తి తవ నౌ స్థితమ్।2॥
Kiyada doore gate saadhau satyanaaraayana:prabhu:॥ jijnyaasaam kritavaan saadho kimasti tava nau sthitam।2॥
कियद दूरे गते साधौ सत्यनारायण:प्रभु:॥ जिज्ञासां कृतवान् साधो किमस्ति तव नौ स्थितम्।२॥
తతో మహాజనౌ మత్తౌ హేలయా చ ప్రహస్య వై॥ కథం పృచ్ఛసి భో దండిన్ ముద్రాం నేతుం కిమిచ్ఛసి।3॥
Tato mahaajanau mattau helayaa cha prahasya vai॥ katham prichchhasi bho dandin mudraam netum kimichchhasi।3॥
ततो महाजनौ मत्तौ हेलया च प्रहस्य वै॥ कथं पृच्छसि भो दण्डिन् मुद्रां नेतुं किमिच्छसि।३॥
లతాపత్రాదికం చైవ వర్తనే తరణౌ మమ॥ నిష్ఠురం చ వచ: శ్రుత్వా సత్యం భవతు తే వచ:॥4॥
Lataapatraadikam chaiva vartane taranau mama॥ nishthuram cha vacha: shrutvaa satyam bhavatu te vacha:॥4॥
लतापत्रादिकं चैव वर्तने तरणौ मम॥ निष्ठुरं च वच: श्रुत्वा सत्यं भवतु ते वच:॥४॥
ఏవముక్త్వా గత: శీఘ్రం దండీ తస్య సమీపత:॥ కియద్ దూరే తతో గత్వా స్థిత: సింధుసమీపత:॥5॥
Evamuktvaa gata: sheeghram dandee tasya sameepata:॥ kiyad doore tato gatvaa sthita: sindhusameepata:॥5॥
एवमुक्त्वा गत: शीघ्रं दण्डी तस्य समीपत:॥ कियद् दूरे ततो गत्वा स्थित: सिन्धुसमीपत:॥५॥
గతే దండిని సాధుశ్చ కృతనిత్యక్రియస్తదా॥ ఉత్థితాం తరణిం ద్దష్ట్వా విస్మయం పరమం యయౌ॥6॥
Gate dandini saadhushcha kritanityakriyastadaa॥ utthitaam taranim ddashtvaa vismayam paramam yayau॥6॥
गते दण्डिनि साधुश्च कृतनित्यक्रियस्तदा॥ उत्थितां तरणिं द्दष्ट्वा विस्मयं परमं ययौ॥६॥
దృష్ట్వా లతాదికం చైవ మూర్ఛితో న్యపతద భువి॥ లబ్ధసంజ్ఞో వణిక్పుత్రస్తతశ్చింతాన్వితోఽభవత్॥7॥
Drishtvaa lataadikam chaiva moorchhito nyapatada bhuvi॥ labdhasanjnyo vanikputrastatashchintaanvito'bhavat॥7॥
दृष्ट्वा लतादिकं चैव मूर्छितो न्यपतद भुवि॥ लब्धसंज्ञो वणिक्पुत्रस्ततश्चिन्तान्वितोऽभवत्॥७॥
తదా తు దుహితు: కాంతో వచనం చేదమబ్రవీత్॥ కిమథ క్రియతే శోక: శాపో దత్తశ్చ దండినా॥8॥
Tadaa tu duhitu: kaanto vachanam chedamabraveet॥ kimatha kriyate shoka: shaapo dattashcha dandinaa॥8॥
तदा तु दुहितु: कान्तो वचनं चेदमब्रवीत्॥ किमथ क्रियते शोक: शापो दत्तश्च दण्डिना॥८॥
శక్యతే తేన సర్వం హి కర్తుం చాత్ర న సంశయ:। అతస్తచ్ఛరణం యామో వాంఛితార్థో భవిష్యతి॥9॥
Shakyate tena sarvam hi kartum chaatra na samshaya:। atastachchharanam yaamo vaanchhitaartho bhavishyati॥9॥
शक्यते तेन सर्वं हि कर्तुं चात्र न संशय:। अतस्तच्छरणं यामो वाञ्छितार्थो भविष्यति॥९॥
జామాతుర్వచనం శ్రత్వా తత్సకాశం గతస్తదా॥ దృష్ట్వా చ దండినం భక్తయా నత్వా ప్రోవాచ సాదరమ్।10॥
Jaamaaturvachanam shratvaa tatsakaasham gatastadaa॥ drishtvaa cha dandinam bhaktayaa natvaa provaacha saadaram।10॥
जामातुर्वचनं श्रत्वा तत्सकाशं गतस्तदा॥ दृष्ट्वा च दण्डिनं भक्तया नत्वा प्रोवाच सादरम्।१०॥
క్షమస్వ చాపరాధం మే యదుక్తం తవ సన్నిధౌ॥ ఏవం పున: పునర్నత్వా మహాశోకాకులోఽభేవత్॥11॥
Kshamasva chaaparaadham me yaduktam tava sannidhau॥ evam puna: punarnatvaa mahaashokaakulo'bhevat॥11॥
क्षमस्व चापराधं मे यदुक्तं तव सन्निधौ॥ एवं पुन: पुनर्नत्वा महाशोकाकुलोऽभेवत्॥११॥
ప్రోవాచ వచనం దండీ విలపంతం విలోక్య చ॥ మా రోదీ:శ్రృణు మద్వాక్యం మమ పూజాబహిర్ముఖ:॥12॥
Provaacha vachanam dandee vilapantam vilokya cha॥ maa rodee:shrrinu madvaakyam mama poojaabahirmukha:॥12॥
प्रोवाच वचनं दण्डी विलपन्तं विलोक्य च॥ मा रोदी:श्रृणु मद्वाक्यं मम पूजाबहिर्मुख:॥१२॥
మమాజ్ఞయా చ దుర్బుద్ధే లబ్ధం దుఃఖం ముహుర్ముహు:॥ తచ్ఛ్రుత్వా భగవద్వాక్యం స్తుతిం కర్తుం సముద్యత:॥13॥
Mamaajnyayaa cha durbuddhe labdham duhkham muhurmuhu:॥ tachchhrutvaa bhagavadvaakyam stutim kartum samudyata:॥13॥
ममाज्ञया च दुर्बुद्धे लब्धं दुःखं मुहुर्मुहु:॥ तच्छ्रुत्वा भगवद्वाक्यं स्तुतिं कर्तुं समुद्यत:॥१३॥
॥సాధురువాచ॥ త్వన్మాయామోహితా: సర్వే బ్రహ్మాద్యాస్త్రిదివౌకస:॥ న జానంతి గుణాన్ రూపం తవాశ్చర్యమిదం ప్రభో॥14॥
॥Saadhuruvaacha॥ tvanmaayaamohitaa: sarve brahmaadyaastridivaukasa:॥ na jaananti gunaan roopam tavaashcharyamidam prabho॥14॥
॥साधुरुवाच॥ त्वन्मायामोहिता: सर्वे ब्रह्माद्यास्त्रिदिवौकस:॥ न जानन्ति गुणान् रूपं तवाश्चर्यमिदं प्रभो॥१४॥
మూఢోఽహం త్వాం కథం జానే మోహితస్తవ మాయయా॥ ప్రసీద పూజయిష్యామి యథావిభవవిస్తరై:॥15॥
Moodho'ham tvaam katham jaane mohitastava maayayaa॥ praseeda poojayishyaami yathaavibhavavistarai:॥15॥
मूढोऽहं त्वां कथं जाने मोहितस्तव मायया॥ प्रसीद पूजयिष्यामि यथाविभवविस्तरै:॥१५॥
పురా విత్తం చ తత్సర్వం త్రాహి మాం శరణాగతమ్॥ శ్రత్వా భక్తియుతం వాక్యం పరితుష్టో జనార్దన:॥16॥
Puraa vittam cha tatsarvam traahi maam sharanaagatam॥ shratvaa bhaktiyutam vaakyam paritushto janaardana:॥16॥
पुरा वित्तं च तत्सर्वं त्राहि मां शरणागतम्॥ श्रत्वा भक्तियुतं वाक्यं परितुष्टो जनार्दन:॥१६॥
వరం చ వాంఛితం దత్త్వా తత్రైవాంతర్దధే హరి:॥ తతో నౌకాం సమారుహ్య ద్దష్ట్వా విత్తప్రపూరితామ్॥17॥
Varam cha vaanchhitam dattvaa tatraivaantardadhe hari:॥ tato naukaam samaaruhya ddashtvaa vittaprapooritaam॥17॥
वरं च वाञ्छितं दत्त्वा तत्रैवान्तर्दधे हरि:॥ ततो नौकां समारुह्य द्दष्ट्वा वित्तप्रपूरिताम्॥१७॥
కృపయా సత్యదేవస్య సఫలం వాంఛితం మమ॥ ఇత్యుక్త్వా స్వజనై:సార్ద్ధం పూజాంకృత్వా యథావిధిమ్।18॥
Kripayaa satyadevasya saphalam vaanchhitam mama॥ ityuktvaa svajanai:saarddham poojaankritvaa yathaavidhim।18॥
कृपया सत्यदेवस्य सफलं वाञ्छितं मम॥ इत्युक्त्वा स्वजनै:सार्द्धं पूजांकृत्वा यथाविधिम्।१८॥
హర్షేణ చాభవత్పూర్ణ:సత్యదేవప్రసాదత:। నావం సంయోజ్య యత్నేన స్వదేశగమనం కృతమ్॥19॥
Harshena chaabhavatpoorna:satyadevaprasaadata:। naavam samyojya yatnena svadeshagamanam kritam॥19॥
हर्षेण चाभवत्पूर्ण:सत्यदेवप्रसादत:। नावं संयोज्य यत्नेन स्वदेशगमनं कृतम्॥१९॥
సాధుర్జామాతరం ప్రాహ పశ్య రత్నపురీ మమ॥ దుతం చ ప్రేషయామాస నిజవిత్తస్య రక్షకమ్॥20॥
Saadhurjaamaataram praaha pashya ratnapuree mama॥ dutam cha preshayaamaasa nijavittasya rakshakam॥20॥
साधुर्जामातरं प्राह पश्य रत्नपुरी मम॥ दुतं च प्रेषयामास निजवित्तस्य रक्षकम्॥२०॥
దూతోఽసౌ నగరం గత్వా సాధుభార్యాం విలోక్య చ॥ ప్రోవాచ వాంఛితం వాక్యంనత్వా బద్ధాంజలిస్తదా।21॥
Dooto'sau nagaram gatvaa saadhubhaaryaam vilokya cha॥ provaacha vaanchhitam vaakyamnatvaa baddhaanjalistadaa।21॥
दूतोऽसौ नगरं गत्वा साधुभार्यां विलोक्य च॥ प्रोवाच वाञ्छितं वाक्यंनत्वा बद्धाञ्जलिस्तदा।२१॥
నికటే నగరస్యైవ జామాత్రా సహితో వణిక్॥ ఆగతో బంధువర్గైశ్చ విత్తైశ్చ బహుభిర్యుత:॥22॥
Nikate nagarasyaiva jaamaatraa sahito vanik॥ aagato bandhuvargaishcha vittaishcha bahubhiryuta:॥22॥
निकटे नगरस्यैव जामात्रा सहितो वणिक्॥ आगतो बन्धुवर्गैश्च वित्तैश्च बहुभिर्युत:॥२२॥
శ్రుత్వా దూతముఖాద్వాక్యం మహాహర్షవతీ సతీ॥ సత్యపూజాం తత: కృత్వా ప్రోవాచ తనుజాం ప్రతి॥23॥
Shrutvaa dootamukhaadvaakyam mahaaharshavatee satee॥ satyapoojaam tata: kritvaa provaacha tanujaam prati॥23॥
श्रुत्वा दूतमुखाद्वाक्यं महाहर्षवती सती॥ सत्यपूजां तत: कृत्वा प्रोवाच तनुजां प्रति॥२३॥
వ్రజామి శీధమాగచ్ఛ సాధుసందర్శనాయ చ॥ ఇతి మాతృవచ: శ్రుత్వా వ్రతం కృత్వా సమాప్య చ॥24॥
Vrajaami sheedhamaagachchha saadhusandarshanaaya cha॥ iti maatrivacha: shrutvaa vratam kritvaa samaapya cha॥24॥
व्रजामि शीधमागच्छ साधुसंदर्शनाय च॥ इति मातृवच: श्रुत्वा व्रतं कृत्वा समाप्य च॥२४॥
ప్రసాదం చ పరిత్యజ్య గతా సాపి పతిం ప్రతి। తేన రుష్ట: సత్యదేవో భర్తారం తరర్ణి తథా॥25॥
Prasaadam cha parityajya gataa saapi patim prati। tena rushta: satyadevo bhartaaram tararni tathaa॥25॥
प्रसादं च परित्यज्य गता सापि पतिं प्रति। तेन रुष्ट: सत्यदेवो भर्तारं तरर्णि तथा॥२५॥
సంహృత్య చ ధనై: సార్ద్ధం జలే తస్యావమజ్జయత్॥ తత: కలావతీ కన్యా న విలోక్య నిజం పతిమ్ ॥26॥
Samhritya cha dhanai: saarddham jale tasyaavamajjayat॥ tata: kalaavatee kanyaa na vilokya nijam patim ॥26॥
संहृत्य च धनै: सार्द्धं जले तस्यावमज्जयत्॥ तत: कलावती कन्या न विलोक्य निजं पतिम् ॥२६॥
శోకేన మహతా తత్ర రుదతీ చాపతద భువి॥ దృష్ట్వా తథావిధాం నావం కన్యాం చ బహుదు:ఖితామ్।27॥
Shokena mahataa tatra rudatee chaapatada bhuvi॥ drishtvaa tathaavidhaam naavam kanyaam cha bahudu:khitaam।27॥
शोकेन महता तत्र रुदती चापतद भुवि॥ दृष्ट्वा तथाविधां नावं कन्यां च बहुदु:खिताम्।२७॥
భీతేన మనసా సాధు: కిమాశ్చర్యమిదం భవేత్ ॥ చింత్యమానాశ్చ తే సర్వే బభూవుస్తరివాహకా:॥28॥
Bheetena manasaa saadhu: kimaashcharyamidam bhavet ॥ chintyamaanaashcha te sarve babhoovustarivaahakaa:॥28॥
भीतेन मनसा साधु: किमाश्चर्यमिदं भवेत् ॥ चिन्त्यमानाश्च ते सर्वे बभूवुस्तरिवाहका:॥२८॥
తతో లీలావతీ కన్యాం దృష్ట్వా సా విహ్వలాభవత్ ॥ విలలాపాతిదుఃఖేన భర్తారం చేదమబ్రవీత్ ॥29॥
Tato leelaavatee kanyaam drishtvaa saa vihvalaabhavat ॥ vilalaapaatiduhkhena bhartaaram chedamabraveet ॥29॥
ततो लीलावती कन्यां दृष्ट्वा सा विह्वलाभवत् ॥ विललापातिदुःखेन भर्तारं चेदमब्रवीत् ॥२९॥
ఇదానీం నౌకయా సార్ద్ధం కథం సోఽభూదలక్షిత:॥ న జానే కస్య దేవస్య హేలయా చైవ సా హృతా॥30॥
Idaaneem naukayaa saarddham katham so'bhoodalakshita:॥ na jaane kasya devasya helayaa chaiva saa hritaa॥30॥
इदानीं नौकया सार्द्धं कथं सोऽभूदलक्षित:॥ न जाने कस्य देवस्य हेलया चैव सा हृता॥३०॥
సత్యదేవస్య మాహాత్మ్యం జ్ఞాతుం వా కేన శక్యతే॥ ఇత్యుక్త్వా విలలాపైవ తతశ్వ స్వజనై:సహ ॥31॥
Satyadevasya maahaatmyam jnyaatum vaa kena shakyate॥ ityuktvaa vilalaapaiva tatashva svajanai:saha ॥31॥
सत्यदेवस्य माहात्म्यं ज्ञातुं वा केन शक्यते॥ इत्युक्त्वा विललापैव ततश्व स्वजनै:सह ॥३१॥
తతో లీలావతీ కన్యాం క్రోడే కృత్వా రురోద హ॥ తత:కలావతీ కన్యా నష్టే స్వామిని దుఃఖితా॥32॥
Tato leelaavatee kanyaam krode kritvaa ruroda ha॥ tata:kalaavatee kanyaa nashte svaamini duhkhitaa॥32॥
ततो लीलावती कन्यां क्रोडे कृत्वा रुरोद ह॥ तत:कलावती कन्या नष्टे स्वामिनि दुःखिता॥३२॥
గృహీత్వా పాదుకాం తస్యానుగంతుం చ మనో దధే॥ కన్యాయాశ్చరితం దృష్ట్వా సభార్య: సజ్జనో వణిక్।33।అతిశోకేన సంతప్తశ్చింతయామాస ధర్మవిత్ ॥ హృతం వా సత్యదేవేన భ్రాంతోఽహం సత్యమాయయా॥34॥
Griheetvaa paadukaam tasyaanugantum cha mano dadhe॥ kanyaayaashcharitam drishtvaa sabhaarya: sajjano vanik।33।Atishokena santaptashchintayaamaasa dharmavit ॥ hritam vaa satyadevena bhraanto'ham satyamaayayaa॥34॥
गृहीत्वा पादुकां तस्यानुगन्तुं च मनो दधे॥ कन्यायाश्चरितं दृष्ट्वा सभार्य: सज्जनो वणिक्।३३।अतिशोकेन सन्तप्तश्चिन्तयामास धर्मवित् ॥ हृतं वा सत्यदेवेन भ्रान्तोऽहं सत्यमायया॥३४॥
సత్యపూజాం కరిష్యామి యథావిభవవిస్తరై:॥ ఇతి సర్వాన్సమాహూయ కథయిత్వా మనోరథమ్॥35॥
Satyapoojaam karishyaami yathaavibhavavistarai:॥ iti sarvaansamaahooya kathayitvaa manoratham॥35॥
सत्यपूजां करिष्यामि यथाविभवविस्तरै:॥ इति सर्वान्समाहूय कथयित्वा मनोरथम्॥३५॥
నత్వా చ దండవద్ భూమౌ సత్యదేవం పున: పున:॥ తతస్తుష్ట: సత్యదేవో దినానాం పరిపాలక:॥36॥
Natvaa cha dandavad bhoomau satyadevam puna: puna:॥ tatastushta: satyadevo dinaanaam paripaalaka:॥36॥
नत्वा च दण्डवद् भूमौ सत्यदेवं पुन: पुन:॥ ततस्तुष्ट: सत्यदेवो दिनानां परिपालक:॥३६॥
జగాద వచనం చైనం కృపయా భక్తవత్సల:॥ త్యక్త్వా ప్రసాదం తే కన్యా పర్తి ద్రష్టుం సమాగతా॥37॥
Jagaada vachanam chainam kripayaa bhaktavatsala:॥ tyaktvaa prasaadam te kanyaa parti drashtum samaagataa॥37॥
जगाद वचनं चैनं कृपया भक्तवत्सल:॥ त्यक्त्वा प्रसादं ते कन्या पर्ति द्रष्टुं समागता॥३७॥
అతోఽదృష్టోఽభవత్తస్యా: కన్యకాయా: పతిర్ధ్రువమ్ ॥ గృహం గత్వాప్రసాదం చ భుక్త్వా సాఽఽయాతి చేత్పున:।38।లబ్ధభర్త్రీ సుతా సాధో భవిష్యతి న సంశయ:॥ కన్యకా తాదృశం వాక్యం శ్రుత్వా గగనమండలాత్।39॥
Ato'drishto'bhavattasyaa: kanyakaayaa: patirdhruvam ॥ griham gatvaaprasaadam cha bhuktvaa saa''yaati chetpuna:।38।Labdhabhartree sutaa saadho bhavishyati na samshaya:॥ kanyakaa taadrisham vaakyam shrutvaa gaganamandalaat।39॥
अतोऽदृष्टोऽभवत्तस्या: कन्यकाया: पतिर्ध्रुवम् ॥ गृहं गत्वाप्रसादं च भुक्त्वा साऽऽयाति चेत्पुन:।३८।लब्धभर्त्री सुता साधो भविष्यति न संशय:॥ कन्यका तादृशं वाक्यं श्रुत्वा गगनमण्डलात्।३९॥
క్షిప్రం తదా గృహం గత్వా ప్రసాదం చ బుభోజ సా॥ సా పశ్చాత్పునరాగత్య దదర్శ స్వజనం పతిమ్ ॥40॥
Kshipram tadaa griham gatvaa prasaadam cha bubhoja saa॥ saa pashchaatpunaraagatya dadarsha svajanam patim ॥40॥
क्षिप्रं तदा गृहं गत्वा प्रसादं च बुभोज सा॥ सा पश्चात्पुनरागत्य ददर्श स्वजनं पतिम् ॥४०॥
తత: కలావతీ కన్యా జగాద పితరం ప్రతి॥ ఇదానీం చ గృహం యాహి విలంబం కురుషే కథమ్॥41॥
Tata: kalaavatee kanyaa jagaada pitaram prati॥ idaaneem cha griham yaahi vilambam kurushe katham॥41॥
तत: कलावती कन्या जगाद पितरं प्रति॥ इदानीं च गृहं याहि विलम्बं कुरुषे कथम्॥४१॥
తచ్ఛుత్వా కన్యకావాక్యం సంతుష్టోఽభూద్వణిక్సుత:॥ పూజనం సత్యదేవస్య కృత్వా విధివిధానత:॥42॥
Tachchhutvaa kanyakaavaakyam santushto'bhoodvaniksuta:॥ poojanam satyadevasya kritvaa vidhividhaanata:॥42॥
तच्छुत्वा कन्यकावाक्यं सन्तुष्टोऽभूद्वणिक्सुत:॥ पूजनं सत्यदेवस्य कृत्वा विधिविधानत:॥४२॥
ధనైర్బంధుగణై: సార్ధం జగామ నిజమందిరమ్॥ పౌర్ణమాస్యాం చ సంక్రా:తౌకృతవా:సత్యపూజనమ్।43।ఇహలోకే సుఖం భుక్త్వా చాంతే సత్యపురం యయౌ॥44॥
Dhanairbandhuganai: saardham jagaama nijamandiram॥ paurnamaasyaam cha sankraa:taukritavaa:satyapoojanam।43।Ihaloke sukham bhuktvaa chaante satyapuram yayau॥44॥
धनैर्बन्धुगणै: सार्धं जगाम निजमन्दिरम्॥ पौर्णमास्यां च सङ्क्रा:तौकृतवा:सत्यपूजनम्।४३।इहलोके सुखं भुक्त्वा चान्ते सत्यपुरं ययौ॥४४॥
(ఇతి శ్రీస్కందపురాణే రేవాఖండే సత్యనారాయణవ్రతకథాయాం చతుర్థోఽధ్యాయ:॥4॥
(Iti shreeskandapuraane revaakhande satyanaaraayanavratakathaayaam chaturtho'dhyaaya:॥4॥
(इति श्रीस्कन्दपुराणे रेवाखण्डे सत्यनारायणव्रतकथायां चतुर्थोऽध्याय:॥४॥
శ్రీస్కందపురాణే రేవాఖండే సత్యనారాయణవ్రతకథాయాం చతుర్థోఽధ్యాయ:॥4॥
Shreeskandapuraane revaakhande satyanaaraayanavratakathaayaam chaturtho'dhyaaya:॥4॥
श्रीस्कन्दपुराणे रेवाखण्डे सत्यनारायणव्रतकथायां चतुर्थोऽध्याय:॥४॥
అథాన్యచ్చ ప్రవక్ష్యామి శృణుధ్వం మునిసత్తమాః। ఆసీత్ తుంగధ్వజో రాజా ప్రజాపాలనతత్పరః॥1॥
Athaanyachcha pravakshyaami shrinudhvam munisattamaah। aaseet tungadhvajo raajaa prajaapaalanatatparah॥1॥
अथान्यच्च प्रवक्ष्यामि शृणुध्वं मुनिसत्तमाः। आसीत् तुङ्गध्वजो राजा प्रजापालनतत्परः॥१॥
ప్రసాదం సత్యదేవస్య త్యక్త్వా దుఃఖమవాప సః। ఏకదా స వనం గత్వా హత్వా బహువిధాన్ పశూన్॥ 2॥
Prasaadam satyadevasya tyaktvaa duhkhamavaapa sah। ekadaa sa vanam gatvaa hatvaa bahuvidhaan pashoon॥ 2॥
प्रसादं सत्यदेवस्य त्यक्त्वा दुःखमवाप सः। एकदा स वनं गत्वा हत्वा बहुविधान् पशून्॥ २॥
ఆగత్య వటమూలం చ దృష్ట్వా సత్యస్య పూజనమ్। గోపాః కుర్వంతి సంతుష్టా భక్తియుక్తాః సబాంధవాః॥3॥
Aagatya vatamoolam cha drishtvaa satyasya poojanam। gopaah kurvanti santushtaa bhaktiyuktaah sabaandhavaah॥3॥
आगत्य वटमूलं च दृष्ट्वा सत्यस्य पूजनम्। गोपाः कुर्वन्ति संतुष्टा भक्तियुक्ताः सबान्धवाः॥३॥
రాజా దృష్ట్వా తు దర్పేణ న గతో న ననామ సః। తతో గోపగణాః సర్వే ప్రసాదం నృపసన్నిధౌ॥4॥
Raajaa drishtvaa tu darpena na gato na nanaama sah। tato gopaganaah sarve prasaadam nripasannidhau॥4॥
राजा दृष्ट्वा तु दर्पेण न गतो न ननाम सः। ततो गोपगणाः सर्वे प्रसादं नृपसन्निधौ॥४॥
సంస్థాప్య పునరాగత్య భుక్త్వా సర్వే యథేప్సితమ్। తతః ప్రసాదం సంత్యజ్య రాజా దుఃఖమవాప సః॥5॥
Samsthaapya punaraagatya bhuktvaa sarve yathepsitam। tatah prasaadam santyajya raajaa duhkhamavaapa sah॥5॥
संस्थाप्य पुनरागत्य भुक्त्वा सर्वे यथेप्सितम्। ततः प्रसादं संत्यज्य राजा दुःखमवाप सः॥५॥
తస్య పుత్రశతం నష్టం ధనధాన్యాదికం చ యత్। సత్యదేవేన తత్సర్వం నాశితం మమ నిశ్చితమ్ ॥6 ॥
Tasya putrashatam nashtam dhanadhaanyaadikam cha yat। satyadevena tatsarvam naashitam mama nishchitam ॥6 ॥
तस्य पुत्रशतं नष्टं धनधान्यादिकं च यत्। सत्यदेवेन तत्सर्वं नाशितं मम निश्चितम् ॥६ ॥
అతస్తత్రైవ గచ్ఛామి యత్ర దేవస్య పూజనమ్। మనసా తు వినిశ్చిత్య యయౌ గోపాలసన్నిధౌ॥7॥
Atastatraiva gachchhaami yatra devasya poojanam। manasaa tu vinishchitya yayau gopaalasannidhau॥7॥
अतस्तत्रैव गच्छामि यत्र देवस्य पूजनम्। मनसा तु विनिश्चित्य ययौ गोपालसन्निधौ॥७॥
తతోఽసౌ సత్యదేవస్య పూజాం గోపగణైః సహ। భక్తిశ్రద్ధాన్వితో భూత్వా చకార విధినా నృపః॥8॥
Tato'sau satyadevasya poojaam gopaganaih saha। bhaktishraddhaanvito bhootvaa chakaara vidhinaa nripah॥8॥
ततोऽसौ सत्यदेवस्य पूजां गोपगणैः सह। भक्तिश्रद्धान्वितो भूत्वा चकार विधिना नृपः॥८॥
సత్యదేవేన ప్రసాదేన ధనపుత్రాన్వితోఽభవత్ । ఇహలోకే సుఖం భుక్త్వా చాంతే సత్యపురం యయౌ॥9॥
Satyadevena prasaadena dhanaputraanvito'bhavat । ihaloke sukham bhuktvaa chaante satyapuram yayau॥9॥
सत्यदेवेन प्रसादेन धनपुत्रान्वितोऽभवत् । इहलोके सुखं भुक्त्वा चान्ते सत्यपुरं ययौ॥९॥
య ఇదం కురుతే సత్యవ్రతం పరమదుర్లభమ్। శృణోతి చ కథాం పుణ్యాం భక్తియుక్తః ఫలప్రదామ్ ॥10॥
Ya idam kurute satyavratam paramadurlabham। shrinoti cha kathaam punyaam bhaktiyuktah phalapradaam ॥10॥
य इदं कुरुते सत्यव्रतं परमदुर्लभम्। शृणोति च कथां पुण्यां भक्तियुक्तः फलप्रदाम् ॥१०॥
ధనధాన్యాదికం తస్య భవేత్ సత్యప్రసాదతః। దరిద్రో లభతే విత్తం బద్ధో ముచ్యేత్ బంధనాత్ ॥ 11॥
Dhanadhaanyaadikam tasya bhavet satyaprasaadatah। daridro labhate vittam baddho muchyet bandhanaat ॥ 11॥
धनधान्यादिकं तस्य भवेत् सत्यप्रसादतः। दरिद्रो लभते वित्तं बद्धो मुच्येत् बन्धनात् ॥ ११॥
భీతో భయాత్ ప్రముచ్యేత్ సత్యమేవ న సంశయః। ఈప్సితం చ ఫలం భుక్త్వా చాంతే సత్యపురం వ్రజేత్ ॥ 12 ॥
Bheeto bhayaat pramuchyet satyameva na samshayah। eepsitam cha phalam bhuktvaa chaante satyapuram vrajet ॥ 12 ॥
भीतो भयात् प्रमुच्येत् सत्यमेव न संशयः। ईप्सितं च फलं भुक्त्वा चान्ते सत्यपुरं व्रजेत् ॥ १२ ॥
ఇతి వః కథితం విప్రాః సత్యనారాయణవ్రతమ్। యత్ కృత్వా సర్వదుః ఖేభ్యో ముక్తో భవతి మానవః॥13॥
Iti vah kathitam vipraah satyanaaraayanavratam। yat kritvaa sarvaduh khebhyo mukto bhavati maanavah॥13॥
इति वः कथितं विप्राः सत्यनारायणव्रतम्। यत् कृत्वा सर्वदुः खेभ्यो मुक्तो भवति मानवः॥१३॥
విశేషతః కలియుగే సత్యపూజా ఫలప్రదా। కేచిత్ కాలం వదిష్యంతి సత్యమీశం తమేవ చ॥ 14॥
Visheshatah kaliyuge satyapoojaa phalapradaa। kechit kaalam vadishyanti satyameesham tameva cha॥ 14॥
विशेषतः कलियुगे सत्यपूजा फलप्रदा। केचित् कालं वदिष्यन्ति सत्यमीशं तमेव च॥ १४॥
సత్యనారాయణం కేచిత్ సత్యదేవం తథాపరే। నానారూపధరో భూత్వా సర్వేషామీప్సితప్రదమ్॥15॥
Satyanaaraayanam kechit satyadevam tathaapare। naanaaroopadharo bhootvaa sarveshaameepsitapradam॥15॥
सत्यनारायणं केचित् सत्यदेवं तथापरे। नानारूपधरो भूत्वा सर्वेषामीप्सितप्रदम्॥१५॥
భవిష్యతి కలౌ సత్యవ్రతరూపీ సనాతనః। శ్రీవిష్ణునా ధృతం రూపం సర్వేషామీప్సితప్రదమ్॥16॥
Bhavishyati kalau satyavrataroopee sanaatanah। shreevishnunaa dhritam roopam sarveshaameepsitapradam॥16॥
भविष्यति कलौ सत्यव्रतरूपी सनातनः। श्रीविष्णुना धृतं रूपं सर्वेषामीप्सितप्रदम्॥१६॥
య ఇదం పఠేత్ నిత్యం శృణోతి మునిసత్తమాః। తస్య నశ్యంతి పాపాని సత్యదేవప్రసాదతః॥17॥
Ya idam pathet nityam shrinoti munisattamaah। tasya nashyanti paapaani satyadevaprasaadatah॥17॥
य इदं पठेत् नित्यं शृणोति मुनिसत्तमाः। तस्य नश्यन्ति पापानि सत्यदेवप्रसादतः॥१७॥
వ్రతం వైస్తు కృతం పూర్వ సత్యనారాయణస్య చ। తేషాం త్వపరజన్మాని కథయామి మునీశ్వరాః॥18॥
Vratam vaistu kritam poorva satyanaaraayanasya cha। teshaam tvaparajanmaani kathayaami muneeshvaraah॥18॥
व्रतं वैस्तु कृतं पूर्व सत्यनारायणस्य च। तेषां त्वपरजन्मानि कथयामि मुनीश्वराः॥१८॥
శతానందో మహాప్రాజ్ఞః సుదామా బ్రాహ్మణో హ్యభూత్। తస్మింజన్మని శ్రీకృష్ణం ధ్యాత్వా మోక్షమవాప హ ॥19॥
Shataanando mahaapraajnyah sudaamaa braahmano hyabhoot। tasminjanmani shreekrishnam dhyaatvaa mokshamavaapa ha ॥19॥
शतानन्दो महाप्राज्ञः सुदामा ब्राह्मणो ह्यभूत्। तस्मिञ्जन्मनि श्रीकृष्णं ध्यात्वा मोक्षमवाप ह ॥१९॥
కాష్ఠభారవహో భిల్లో గుహరాజో బభూవ హ। తస్మింజన్మని శ్రీరామం సేవ్య మోక్షం జగామ వై॥ 20॥
Kaashthabhaaravaho bhillo guharaajo babhoova ha। tasminjanmani shreeraamam sevya moksham jagaama vai॥ 20॥
काष्ठभारवहो भिल्लो गुहराजो बभूव ह। तस्मिञ्जन्मनि श्रीरामं सेव्य मोक्षं जगाम वै॥ २०॥
ఉల్కాముఖో మహారాజో నృపో దశరథోఽభవత్। శ్రీరంగనాథం సంపూజ్య శ్రీవైకుంఠం తదాగమత్ ॥21॥
Ulkaamukho mahaaraajo nripo dasharatho'bhavat। shreeranganaatham sampoojya shreevaikuntham tadaagamat ॥21॥
उल्कामुखो महाराजो नृपो दशरथोऽभवत्। श्रीरङ्गनाथं सम्पूज्य श्रीवैकुण्ठं तदागमत् ॥२१॥
ధార్మికః సత్యసంధశ్చ సాధుర్మోరధ్వజోఽభవత్। దేహార్ధం క్రకచైశ్ఛిత్త్వా దత్త్వా మోక్షమవాప హ॥22॥
Dhaarmikah satyasandhashcha saadhurmoradhvajo'bhavat। dehaardham krakachaishchhittvaa dattvaa mokshamavaapa ha॥22॥
धार्मिकः सत्यसन्धश्च साधुर्मोरध्वजोऽभवत्। देहार्धं क्रकचैश्छित्त्वा दत्त्वा मोक्षमवाप ह॥२२॥
తుంగధ్వజో మహారాజః స్వాయంభువోఽభవత్ కిల। సర్వాన్ భాగవతాన్ కృత్వా శ్రీవైకుంఠం తదాఽగమత్॥ 23॥
Tungadhvajo mahaaraajah svaayambhuvo'bhavat kila। sarvaan bhaagavataan kritvaa shreevaikuntham tadaa'gamat॥ 23॥
तुङ्गध्वजो महाराजः स्वायम्भुवोऽभवत् किल। सर्वान् भागवतान् कृत्वा श्रीवैकुण्ठं तदाऽगमत्॥ २३॥
భూత్వా గోపాశ్చ తే సర్వే వ్రజమండలవాసినః। నిహత్య రాక్షసాన్ సర్వాన్ గోలోకం తు తదా యయుః॥24 ॥
Bhootvaa gopaashcha te sarve vrajamandalavaasinah। nihatya raakshasaan sarvaan golokam tu tadaa yayuh॥24 ॥
भूत्वा गोपाश्च ते सर्वे व्रजमण्डलवासिनः। निहत्य राक्षसान् सर्वान् गोलोकं तु तदा ययुः॥२४ ॥
॥ఇతి శ్రీస్కందపురాణే రేవాఖండే॥ శ్రీసత్యనారాయణవ్రతకథాయాం పంచమోఽధ్యాయః॥5॥
॥Iti shreeskandapuraane revaakhande॥ shreesatyanaaraayanavratakathaayaam panchamo'dhyaayah॥5॥
॥इति श्रीस्कन्दपुराणे रेवाखण्डे॥ श्रीसत्यनारायणव्रतकथायां पञ्चमोऽध्यायः॥५॥
Editions differ in some words, and online copies can contain typing errors. If your family's book or your guru reads differently, please follow them. The easy-to-read version was written for this site to help you follow along; it is not word for word.
Text from Sanskrit Wikisource, available under CC BY-SA 4.0. The other scripts were converted from it automatically.